Willamette Falls, Natuurlijke waterval in Oregon City, Verenigde Staten.

Willamette Falls is een hoefijzervormige waterval in de Willamette River tussen Oregon City en West Linn: 455 meter (1500 voet) breed en 12 meter (40 voet) hoog, met een debiet van ongeveer 30.850 kubieke voet per seconde. Naast het witte watergordijn staat op een rotsachtige voet een industrieel gebouw van bleek, verweerd beton met rijen rechthoekige ramen en drie rondbogen aan de basis; een pijp loost ernaast een klein straaltje water.

Ingenieurs bouwden in 1873 een sluis die boten in staat stelde rond de waterval te navigeren, en het systeem bleef in bedrijf tot 2011. Industriële activiteiten groeiden langs de rivieroever en gebruikten de kracht van het vallende water om molens en fabrieken aan te drijven.

Bij de watervallen lag Charcowah, een dorp van de Clowewalla-band van de Tumwaters, een opper-Chinookaanstalig volk, tot het Willamette Valley-verdrag van 1855 het land afstond en de leden naar de reservaten Grand Ronde en Siletz werden overgebracht. Zalmtrekken lokten stammen uit de hele regio om hier te vissen en handelen. Nog steeds oogsten de stammen Yakama, Grand Ronde, Siletz, Umatilla en Warm Springs ceremoniële zalm en verzamelen ze in de zomer lamprei.

De publieke toegang tot de watervallen was lang beperkt: de voet bleef meer dan een eeuw industriële bedrijvigheid gesloten voor publiek, en in 2017 was een rivierwandeling op het voormalige terrein van de Blue Heron-papierfabriek nog in planning. Uitzicht is er vanaf de kliffen van Oregon City, een bewegwijzerd uitzichtpunt langs Highway 99E, de Oregon City Bridge, de I-205 noordwaarts en vanaf boten op de rivier.

Het waterkrachtstation aan de voet van de waterval heeft sinds de jaren 1880 elektriciteit opgewekt en voedde de eerste langeafstandstransmissielijn in Noord-Amerika. Kabels droegen stroom 23 kilometer naar Portland, wat aantoonde dat energie over afstanden kon worden verplaatst.