Colonial Dorchester State Historic Site, Historisch staatspark in Dorchester County, Verenigde Staten.

Colonial Dorchester State Historic Site is een staatspark van 325 acre in South Carolina, op een landtong tussen de Ashley River en Dorchester Creek bij Summerville. Centraal staat de bakstenen klokkentoren van St. George, die door de aardbeving van 1886 over de hoogte werd gespleten en begin jaren 1960 werd hersteld, naast de tabby-muren van een fort met kruitmagazijn uit 1757-1760, fundamenten van schelpentabby, resten van houten kades en graven.

In januari 1696 kocht een groep uit Dorchester, Massachusetts, hier 4.050 acres, en dominee Joseph Lord hield die maand zijn eerste preek. Halverwege de achttiende eeuw bereikte het stadje zijn hoogtepunt als rivierhaven voor rijst, indigo en handel met indianen, met een jaarmarkt vanaf 1723 en een kosteloze school vanaf 1734. Britse troepen brandden de St. George's Church af en werden in december 1781 verdreven; daarna werd de plek verlaten en in 1969 aan de staatsparkdienst geschonken.

De anglicaanse St. George's Church werd voltooid in 1719 en de klokkentoren werd in 1751 toegevoegd; de toren bleef gespaard omdat plunderaars vreesden dat hij op hen zou vallen, zoals een tijdschrift in 1858 meldde. De aardbeving van Charleston in 1886 spleet de toren, die met ijzeren banden bijeen werd gehouden tot de reparatie begin jaren 1960.

Het terrein van 325 acre betreed je te voet vanaf de parkeerplaats aan State Road S-18-373; paden over open grond verbinden de ruïnes, het fort en de rivieroever. Het tabby-fort en de klokkentoren liggen in het midden van de vroegere stadsplattegrond, tussen de Ashley River en Dorchester Creek. De bodem is grotendeels onbeschaduwd en op sommige plekken lopen archeologische opgravingen door.

De muren van het fort werden gebouwd van tabby, een vroeg bouwmateriaal gemaakt door oesterschelpen te verbranden en te verpletteren tot een ruwe vorm van beton. De schelpen kwamen uit hetzelfde rivieromgeving dat de stad omringde, waardoor de bouwers het landschap zelf als grondstofbron gebruikten.