Tehuacán-Cuicatlán Biosphere Reserve, Biosfeerreservaat en UNESCO Werelderfgoed tussen Puebla en Oaxaca, Mexico.

Het biosfeerreservaat Tehuacán-Cuicatlán beslaat 490.186 hectare in 51 gemeenten van Puebla en Oaxaca, tussen de Sierra Madre de Oaxaca en de Sierra Mixteca. De valleien lopen van noordwest naar zuidoost en bevatten xerofytisch struikgewas, tropisch droog loofbos, dennen-eikenbossen en plekken nevelwoud. Het herbergt een van de dichtste bestanden zuilcactussen ter wereld, met 45 van de 70 Mexicaanse soorten, naast vatcactussen en stekelige pollen op de rotshellingen.

De bewoning van de vallei van Tehuacán-Cuicatlán gaat ongeveer 12.000 jaar terug. De fossiele maïs die MacNeish in de grot van Coxcatlán in Puebla vond, dateert van rond 5000 v.Chr., en in de vallei liggen de oudst bekende irrigatiewerken van Meso-Amerika: terrassen, kanalen, putten, aquaducten en dammen. Voor de verovering woonden hier Otomangue-sprekende volken; acht inheemse groepen leven er nog. Het reservaat werd op 11 september 1998 uitgeroepen door president Ernesto Zedillo.

De naam van het reservaat verbindt Cuicatlán en Tehuacán, waar de administratieve kantoren staan. Minstens acht inheemse groepen leven binnen de grenzen: Mixteken, Cuicateken, Ixcateken, Nahua, Chocholteken, Popoloca, Chinanteken en Mazateken. De verklaring van 1998 staat bewoners toe hun bestaande economische activiteiten voort te zetten zolang die het gebied niet aantasten.

De Botanische Tuin Helia Bravo Hollis dient als hoofdingang, van waaruit bezoekers de omgeving kunnen verkennen. Er worden rondleidingen vanuit nabijgelegen steden aangeboden en helpen bezoekers de verschillende zones en wandelroutes leren kennen.

Mexico telt 70 soorten zuilcactussen, waarvan er 45 in dit centrale deel van het land groeien en een van de dichtste zuilcactusbossen ter wereld vormen. Negen plantengemeenschappen zijn grotendeels endemisch voor het reservaat. De rechtopstaande stammen op de hellingen zijn deze cactussen.