Ermita de Cali, Gotische kerk in het centrum van Cali, Colombia

De Ermita de Cali is een neogotische kerk aan de zuidoever van de Cali-rivier, naast het Parque de los Poetas en bij de Ortiz-brug. De gevel van lichtgrijze steen rijst op in een slanke centrale toren met een doorboorde spits, een roosvenster boven een gevelingang en twee smallere spitsen. Binnen zijn drie schepen bedekt met ribgewelven, met witte marmeren altaren en glas-in-loodramen van de twaalf apostelen.

Hier stond al in 1602 een kerk, vermoedelijk rond 1590 gebouwd, die na overstromingen van de Río Cali in 1678 naar een veiliger plek werd verplaatst. In 1741 liet bisschop González de Mendoza een keermuur aanleggen om de rivier om te leiden, gefinancierd uit een legaat van 600 peso van Sanjurjo Montenegro en voltooid in 1751. De aardbeving van 1925 verwoestte die kerk; ingenieur Pablo Emilio Páez ontwierp de huidige in opdracht van Alfredo Vásquez Cobón, voltooid begin jaren 1940.

De kerk is gewijd aan Nuestra Señora de los Dolores; op het linkerzijaltaar staat het oude beeld van de Señor de la Caña, gered uit de aardbeving van 1925. De glas-in-loodramen met de twaalf apostelen komen uit Amsterdam, de klokken werden gegoten in Levallois bij Parijs. De ijzeren deuren maakten in 1937 leerlingen van de gemeentelijke school voor kunsten en ambachten in Cali.

De kerk staat op de zuidoever van de Río Cali, aan de noordoostrand van het Parque de los Poetas, naast de Ortiz-brug. De klokkentoren, het uurwerk en de pinakels worden gerestaureerd, waardoor delen van de buitenkant bedekt kunnen zijn; de in 1937 in Cali gemaakte ijzeren deuren geven toegang tot de drie schepen. Let op de altaren van wit marmer en het 18e-eeuwse marmeren altaar uit Italië.

De aardbeving van 1925 verwoestte de kerk, maar het beeld van de Heer van het Riet bleef bewaard en staat nu op het linker zijaltaar. Zowel het hoofdaltaar als dit zijaltaar zijn van wit marmer, en de klokken werden gegoten in Levallois bij Parijs.