Parque Caldas, Centraal plein in Popayán, Colombia.

Parque Caldas is het hoofdplein van Popayán, samen met de stad gesticht in 1537. In het midden staat een standbeeld van Francisco José de Caldas, gemaakt door de Franse beeldhouwer Raoul Verlet, onthuld in 1910 en omringd door bomen die in dezelfde tijd zijn geplant. Het plein wordt begrensd door de Kathedrale Basiliek van Onze-Lieve-Vrouw-Tenhemelopneming, het aartsbisschoppelijk paleis, de klokkentoren uit 1673 en het regeringsgebouw van Cauca.

Het Parque Caldas werd aangelegd met de stichting van Popayán in 1537, en rondom verrezen de huizen van de stichters en de zetels van de kerkelijke en wereldlijke macht. Eerst diende het als marktplein. In 1538 werd in het midden een schandpaal geplaatst waar Jorge Robledo en Álvaro de Oyón werden onthoofd; die bleef tot 1766, toen een waterstraal hem verving, en in 1805 een stenen bekken. In 1910 maakte het bekken plaats voor het standbeeld van Francisco José de Caldas van Raoul Verlet, onthuld bij de eerste eeuwfeest van de onafhankelijkheid, toen Guillermo Valencia een rede ter ere van de geleerde hield. In 1959 werden het plein en de hele historische binnenstad tot Nationaal Monument van Colombia verklaard.

Het plein is vernoemd naar Francisco José de Caldas, een in 1816 geëxecuteerde geleerde; zijn standbeeld van Raoul Verlet werd in 1910 onthuld voor het eeuwfeest van de onafhankelijkheid, met een toespraak van Guillermo Valencia. Rond 1935, bij de eerste asfaltering van de omliggende straten, schonk de Syrisch-Joods-Libanese gemeenschap van Popayán de vier met kleurige tegels beklede fonteinen.

Straatverkopers rond het plein verkopen regionale snacks, vers geperste sappen en ijs, waardoor het gemakkelijk is om iets te eten terwijl je rondkijkt. Beveiligingspersoneel is regelmatig zichtbaar en zorgt voor een veilige omgeving voor bezoekers gedurende de dag.

Na zonsondergang kleuren grondlights de witte koloniale gebouwen, wat hun nachtelijke verschijning totaal verandert. Dit verlichtingseffect verandert de stemming en het karakter van het plein volledig nadat de zon ondergaat.