Cape Sarichef Light, Houten vuurtoren op Unimak-eiland, Alaska.

De Cape Sarichef Light is een houten vuurtoren aan de noordwestelijke uiteinde van Unimak Island. Het markeert de noordelijke ingang tussen de Beringzee en de Stille Oceaan en helpt bij het navigeren van de wateren van de Unimak-doorgang.

Het Cape Sarichef Light werd op 1 juli 1904 voor het eerst ontstoken en was na het Scotch Cap Light Alaska's tweede kustvuurtoren. Het oorspronkelijke bouwwerk was een houten toren van 45 voet op een achthoekig houten gebouw, met het licht 126 voet boven de zee. Na de tsunami van 1946 die het Scotch Cap Light verwoestte en de vijfkoppige bemanning doodde, sloopte de kustwacht het station en bouwde het in 1950 opnieuw op, met een LORAN-radiobaken. In 1979 werd het geautomatiseerd, en in 1999 werden de oude toren en gebouwen gesloopt.

Kaap Sarichef werd in 1816 door de Russische ontdekkingsreiziger Otto von Kotzebue vernoemd naar admiraal Gavril Sarytsjev van de Keizerlijk Russische Marine. De naam verwijst naar de admiraal, niet naar een nederzetting. De wachters zaten maanden zonder post en bevoorrading, en burgerwachters kregen na vier dienstjaren een heel jaar vrij.

Het station ligt op de noordwestpunt van Unimak Island, ongeveer 1.010 km ten zuidwesten van Anchorage; de dichtstbijzijnde nederzetting, False Pass, is zo'n 30 km verderop. Toegang is alleen per boot of vliegtuig mogelijk, en de Beringzee bevriest van december tot maart, wanneer het station vroeger gesloten was. De oude toren en gebouwen zijn in 1999 gesloopt; alleen het geautomatiseerde licht op zijn stalen skelet staat er nog.

De herbouw van 1950 voegde een LORAN-radiobaken toe; een bemanning van 21 kustwachters diende daar elk een jaar. Ongeveer 3,2 km verderop stond een radarstation van de Distant Early Warning-linie van de luchtmacht met 25 man; de twee diensten ruilden naar verluidt voedsel en zelfs onderdelen van voertuigen.