Fingal Head Light, Maritieme vuurtoren in New South Wales, Australië

De Fingal Head Light is een ronde bakstenen toren met een met cement bepleisterde buitenkant, op de kaap ongeveer 5 km ten zuiden van Point Danger. Op 3,7 m hoogte steekt een blauwstenen platform op gevormde blauwstenen consoles uit, omringd door een metalen leuning; de koepellantaarn bevat een catadioptrische lens van de vierde orde.

Het station werd op 19 februari 1872 ingesteld als een houten paalconstructie van ongeveer 30 voet met een vaste petroleum-pitbrander die een wit licht van 1.000 cd gaf. In oktober 1878 besloot de Maritime Board van Nieuw-Zuid-Wales een moderne vuurtoren te bouwen; het werd de derde van vijf vergelijkbare torens die James Barnet in 1878-80 ontwierp, naast Richmond River, Clarence River, Tacking Point en Crowdy Head. Joseph William Mortley en Shepherd bouwden de toren en het wachtershuis. Op 15 juni 1920 werd het licht omgezet naar een automatische carbidlamp van 1.500 cd met groepflitsen, en het station werd onbemand.

De eerste vuurtorenwachter, William Arnold, roeide dagelijks vanaf het loodsstation Tweed Heads om de petroleumlamp bij zonsondergang aan te steken; voor zijn verblijf werd een hut gebouwd. Zijn dochter beschreef de houten paal uit 1872 als een grote vleeskast op een duiventilachtige constructie.

De toren is per auto bereikbaar vanaf de Pacific Highway, net ten zuiden van de Tweed River, met parkeergelegenheid. Een openbaar strand en picknickplaats liggen net ten noorden van de vuurtoren. De toren zelf is gesloten voor het publiek, dus het licht is van buitenaf te zien.

De toren wordt bekroond door een overhangend platform van blauwe steen op 12 voet (3,7 m) boven de grond, gedragen door gevormde consoles van blauwe steen en omringd door een metalen leuning. De lantaarn huisvest een catadioptrisch apparaat van de vierde orde; het licht flitst elke vijf seconden en is rood naar het oosten en wit in de andere richtingen.