South Solitary Island Light

De South Solitary Island Light is een cilindervormige betonnen toren van 12 meter hoog met een witte buitenkant en een lantaarnkamer aan de top. Het bouwwerk staat op een rotsachtig eiland en ondersteunt de veilige scheepsnavigatie langs deze kuststrook.

De vuurtoren begon in 1880 met bedrijfsvoering als het eerste petroleumgestookte vuurtoren in New South Wales, wat een grote vooruitgang voor maritieme veiligheid betekende. De constructie ervan bood cruciale hulp voor schepen die deze gevaarlijke wateren bevaren.

Vuurtorenwachters en hun gezinnen leefden op deze afgelegen eiland en behielden maritieme tradities in volledige afzondering in stand. Hun verhalen vormen een belangrijk onderdeel van het culturele erfgoed van deze plek.

De vuurtoren is alleen per helikopter bereikbaar vanwege de volledige geïsoleerdheid van het eiland en het ontbreken van conventionele toegangsroutes. Bezoeken zijn sterk beperkt en vereisen speciale regelingen en officiële toestemming van de bevoegde maritieme autoriteiten.

Het eiland behoort tot de meest afgelegen bewoonde plaatsen in Australië en bleef tot 1975 voortdurend bemand, tot volledige automatisering plaatsvond. Ondanks moderne technologie blijft dit station een van de meest geïsoleerde vuurtorens van het continent.

Locatie: New South Wales

Ontstaan: 1880

Architecten: James Barnet

Hoogte: 12 m

GPS-coördinaten: -30.20676,153.26737

Laatste update: 12 december 2025 om 13:01