Fort Santo António of Lifau, Koloniaal fort in Oe-cusse Ambeno, Oost-Timor.

Fort Santo António de Lifau lag bij de monding van de Tono-rivier, 5 km ten westen van Pante Macassar in Oecusse. Het had een vierkante plattegrond met vier hoekbastions en was aan zee gebouwd van losse steen en aarde, bewapend met negen kanonnen. Binnen stonden een kazerne en een aan de heilige Antonius gewijde kapel.

Portugese autoriteiten stichtten het fort in 1702 onder leiding van António Coelho Guerreiro, waardoor het hun eerste militaire sterkte in de regio Timor werd. Het diende als een sleutelposititie voor het controleren van de handel, met name de waardevolle sandelhoutthandel van het eiland.

De naam van het fort eert Sint-Antonius, aan wie de kapel binnen was gewijd. Dominicaanse missionarissen bereikten Lifau in 1641 en doopten de koninklijke familie van Ambeno, waardoor de plek verbonden raakte met de verspreiding van het katholicisme aan de noordkust van Timor. Een oud stuk geschut markeert nu de locatie.

Het fort stond bij de monding van de Tono-rivier in Lifau, ongeveer 5 km ten westen van Pante Macassar in Oecusse. De plek is over de weg bereikbaar vanuit Pante Macassar; het bouwwerk zelf is verdwenen, dus let op het oude kanon dat de locatie markeert.

Binnen de muren stond een aan de heilige Antonius gewijde kapel; later kwamen in Lifau een hospitaal en een seminarie. In 1769 werd de plek aangevallen door liurai Francisco d'Horney, waarna de hoofdstad naar Dili werd verplaatst. Een oud kanon herinnert vandaag aan de Portugese aanwezigheid.