Bung Karno Seclusion House, Historische ballingschapsresidentie in Bengkulu, Indonesië.

Het Bung Karno-ballingshuis in Bengkulu is een gelijkvloers huis met witte muren, een rood pannendak met schilddak en wit omrande geveltoppen, achter een gazon met een lage heg. Een vooruitspringend deel heeft een veranda onder een rood-wit gestreept zonnescherm op witte palen. Een donker bord met zilveren letters vermeldt het huis en het jaar 1938.

Sukarno werd op 14 januari 1934 naar Ende op Flores verbannen en werd daar tot 1938 als politiek gevangene vastgehouden; het huis dat hij met zijn gezin bewoonde, was eigendom van Abdullah Ambuwaru. In 1951 vroeg hij het tot museum te maken, en op 16 mei 1954 opende hij het als Situs Bung Karno. Een volledige renovatie begon met de eerste steen op 1 mei 2012 en werd op 1 juni 2013 ingewijd door vicepresident Boediono.

Het gebouw draagt nog steeds sporen van zijn politieke belang en toont kamers waar belangrijke ideeën over Indonesische vrijheid vorm kregen. Bezoekers zien bureaus, boekenplanken en persoonlijke voorwerpen die de dagelijkse routine van een politicus onder huisarrest tastbaar maken.

Rondleidingen leggen de betekenis van de kamers en exposities uit, meestal in het Indonesisch maar vaak met Engels beschikbaar. De verkenning duurt ongeveer een uur en is geschikt voor bezoekers die geïnteresseerd zijn in politieke geschiedenis.

Het huis in Bengkulu was eigendom van de Chinese handelaar Lion Bwe Seng en werd door de Nederlanders gehuurd om Soekarno er van 1938 tot 1942 vast te houden. Binnen staan het ijzeren bed dat hij met zijn gezin gebruikte, vooral Nederlandstalige boeken, het uniform van het door hem geleide toneelgezelschap Monte Carlo en de oude fiets waarmee hij door Bengkulu reed.