Grootvadersbosch, natuurreservaat in de Langeberg-regio, Zuid-Afrika

Grootvadersbosch is een natuurreservaat dat ongeveer 250 hectare afrotemperaatbos bedekt in de Langeberg-regio bij Heidelberg. Het dichte bladerdak van geel-, stink- en ijzerhout creëert een koele, schaduwrijke bosomgeving met moszoden grond en rijkeleven van vogels.

Het gebied was oorspronkelijk bekend als Melkhoutskraal en was in 1723 eigendom van Roelof Oelofse. Het werd in 1986 officieel beschermd gebied en werd in 2004 aangewezen als Werelderfgoed.

De naam komt van Roelof Oelofse, een kluizenaar die bekend stond als "Groot Vader" en het land in 1723 bezat; latere eigenaren namen de titel over. Het bos heette oorspronkelijk Melkhoutskraal. Het reservaat ligt in het in 1978 uitgeroepen Boosmansbos-wildernisgebied en behoort sinds 2004 tot het UNESCO-werelderfgoed van de Kaapse flora.

Het reservaat ligt in de uitlopers van de Langeberg, ten noorden van de grindweg tussen Swellendam en Heidelberg, bereikbaar via de Tradouwspas. Een wandelpad en een mountainbikeroute doorkruisen het bos. Boosmansbos krijgt jaarlijks ongeveer 1050 mm regen, met drogere periodes van mei tot juli en van december tot januari. De Grootberg, met 1637 m het hoogste punt van Boosmansbos, rijst boven het bos uit.

De Kaapse bosbok werd in 1776 voor het eerst door Europese wetenschappers in dit bos gezien, toen de Zweed Anders Sparrman het bezocht. Herpetoloog John D. Visser zocht meer dan 50 jaar voordat hij hier de eieren van de Oostelijke spookkikker vond. De kwetsbare Grootvadersbosch-dwergkameleon is endemisch in zijn bosgebied.