Altamiro de Moura Pacheco State Park, Staatspark in Goiás, Brazilië

Het Staatspark Altamiro de Moura Pacheco beslaat 2.132 hectare verdeeld over Goianápolis, Nerópolis en Goiânia, doorsneden door de snelweg BR-153. De halfgroenblijvende seizoensbossen en galerijbossen, tot de meest verwoeste bostypen ter wereld, herbergen 485 geregistreerde plantensoorten, vooral peroba's (Aspidosperma) en ipês (Tabebuia). De paden lopen van het 700 meter lange Peba-pad tot het 17 kilometer lange Lago-pad; het bezoekerscentrum heeft toiletten en drinkwater.

Het park werd ingesteld bij wet 11.878 van de deelstaat Goiás van 30 december 1992, nadat wet 11.471 van 3 juli 1991 de aankoop van het terrein van de vroegere Fazenda Dois Irmãos, in gebruik voor landbouw en veeteelt, had toegestaan. Eerst vernoemd naar Ulysses Guimarães, kreeg het in 2001 de naam Altamiro de Moura Pacheco en in 2007 de huidige naam. In mei 1994 werd een deel afgesplitst voor het Ribeirão João Leite-stuwmeer, waardoor 2.132 hectare overbleef; een brand in 2010 hield het park tot januari 2012 gesloten.

Een prekoloniale dorpslocatie in het park was waarschijnlijk van 500 tot 1500 n.Chr. bewoond door zuidelijke Kayapó of volkeren van de Aratu-traditie, die landbouw bedreven en keramiek maakten. Tot de vondsten behoren een grafurn en een ritueel masker van plantaardige vezels. De locatie werd verlaten na de komst van de Portugezen; later werd het gebied de Fazenda Dois Irmãos.

Het park is open van woensdag tot en met zondag van 8 tot 16 uur, met gratis toegang; het Lago-pad is alleen op zaterdag, zondag en feestdagen toegankelijk. Het 17 km lange Lago-pad is geschikt voor fietsers, terwijl het 700 m lange Peba-pad en het 1.400 m lange Coati-pad korte, makkelijke wandelingen zijn; het langere Eucalyptus-pad is moeilijker. Het bezoekerscentrum heeft toiletten en drinkwater maar geen restaurant, en groepen die een geleide tocht willen, moeten vooraf reserveren.

Archeologische ontdekkingen tonen aan dat de regio werd bewoond door precolumbiaanse gemeenschappen lang voordat het werd beschermd als park. Deze bevindingen suggereren vroege nederzettingen met gevestigde landbouwpraktijken.