House at Sítio do Mandu, Bandeirista huis in Cotia, Brazilië

Het Huis aan Sítio do Mandu is een gelijkvloers landhuis met een rechthoekige plattegrond en terugspringende veranda's aan de voor- en achtergevel. De zelfdragende muren zijn van taipa de pilão en pau-a-pique, met weinig openingen voorzien van houten lateien en dorpels, en vensters met tralies. Het vierzijdige houten dak rust op de lemen muren, met een steilere helling in het midden en een flauwere naar de dakranden, waardoor het visueel een boog vormt; de ruimte tussen dak en plafond werd als tussenverdieping gebruikt.

Het huis dateert waarschijnlijk uit de 17e eeuw, niet uit de jaren 1700. Het werd in 1961 beschermd door IPHAN en in 1974 door CONDEPHAAT. Architect Eduardo Kneese de Mello ontdekte het op een terrein dat zijn vader Horácio de Melo in 1946 kocht; Luis Saia, Vilanova Artigas en Mário de Andrade bezochten het met hem. De restauratie begon in 1962 met structurele versterking van de muren en vervanging van houten delen van ramen en dak, gevolgd door werk in de jaren 80 en 90 en vanaf 2002, en onderhoud door IPHAN in 2014.

Het huis is een kenmerkend voorbeeld van een bandeirista-huis, een type dat architect Luis Saia bestudeerde in artikelen voor de Revista Acrópole, later gebundeld in het boek Morada Paulista uit 1972. Saia onderzocht twaalf vergelijkbare huizen in São Paulo, Sorocaba, Itaparica da Serra, Cotia en São Roque; zijn analyse bepaalde halverwege de twintigste eeuw de interpretatie van de rol van de bandeirante in de paulista-cultuur.

Het huis staat op een landelijk terrein in Cotia, halverwege de helling van het landschap, en is over de weg bereikbaar; het terrein werd in 1946 gekocht door Horácio de Melo. Het gebouw is een gelijkvloerse rechthoek met terugspringende alpendres voor en achter, en de centrale zaal heeft geen ramen of lichtkoepels, waardoor de alkoven donker blijven. Let op het schilddak, steiler in het midden en vlakker naar de dakranden, en op de houten lateien en dorpels van de weinige openingen.

Het achtergedeelte bevat bewijzen van houten vloeren, een zeldzaam kenmerk in koloniale woningen dat de relatieve welvaart van de familie suggereert. Dit constructieve detail onderscheidt het van de meeste andere overgebleven structuren uit die tijd.