Laguna de los Padres, Natuurlijk meerreservaat bij Mar del Plata, Argentinië

De Laguna de los Padres is een ondiep meer ongeveer 12 mijl ten westen van Mar del Plata, 2.065 m lang en 1.701 m breed, met een modderige bodem die overwoekerd is door algen, biezen en gambarussa. Eucalyptus- en dennenbossen omringen het, met curro-struiken en de zuidelijkste populatie tala-bomen. Een dijk verbindt de oever met een klein eiland met een aanlegsteiger voor roeiboten.

Op 13 november 1746 plantten de jezuïeten José Cardiel en Tomás Falkner een kruis aan de oever van het meer en stichtten de missie Nuestra Señora del Pilar del Vuulcan. Op 1 januari 1751 woonden er ongeveer 1.200 inheemsen, waardoor de gouverneur van Buenos Aires de stichtingsakte van het Pueblo del Pilar kon ondertekenen, de eerste officieel ten zuiden van de Salado gestichte plaats. Door conflicten met opperhoofd Nicolás Cangapol leidde pater Matías Stroebel datzelfde jaar de uittocht. De missie werd in de 20e eeuw bij de hoofdingang herbouwd onder leiding van historicus Guillermo Furlong Cardiff.

De naam van het meer komt van de jezuïetenpaters die hier in 1746 de missie Nuestra Señora del Pilar stichtten; Spaanse kaarten uit die tijd noemden het Laguna de las Cabrillas, geitenmeer, hoewel de talrijke dieren eigenlijk pampasharten waren. De nabije boerderij waar José Hernández, auteur van Martín Fierro, kort als kind woonde, huisvest nu het Museo Municipal José Hernández.

De toegang ligt bij kilometerpaal 12,5 van de nationale weg 226, ongeveer 12 km van het centrum van Mar del Plata. Het reservaat van 687 hectare is verdeeld in drie zones: een ontoegankelijk kerngebied, een te voet toegankelijke beschermingszone en zones voor intensief gebruik waar recreatie is toegestaan. Roeiboten vertrekken vanaf een steiger op een klein eiland dat via een dam met het vasteland is verbonden; vaartuigen met verbrandingsmotor zijn verboden.

De naam van het meer komt van de jezuïetenpaters, maar Spaanse kaarten uit de 18e eeuw noemden het Laguna de las Cabrillas, „geitenmeer“, hoewel er geen geiten leefden: talrijk was de pampashart. Het reservaat beschermt ook de zuidelijkste populatie tala-bomen en enkele vlierstruiken.