Zuid-Georgia en de Zuidelijke Sandwicheilanden, Brits territorium in de Zuid-Atlantische Oceaan.

South Georgia and the South Sandwich Islands vormen een Brits overzees gebied in de zuidelijke Atlantische Oceaan en bestaan uit twee wijd van elkaar gescheiden eilandgroepen zonder permanente bewoners. Het grotere hoofdeiland strekt zich ongeveer 170 kilometer in lengte uit en is bedekt met gletsjers die afdalen tot aan de zee en steile klippen vormen, terwijl de kleinere vulkanische groep zich meer dan 700 kilometer naar het zuidoosten bevindt.

De Engelse kapitein James Cook bracht het hoofdeiland in 1775 in kaart en claimde het voor de Kroon, nadat het tientallen jaren slechts sporadisch door zeehondenjagers was bezocht. Vanaf 1904 ontstonden verschillende walvisstations langs de noordkust, die tienduizenden walvissen verwerkten tot de jaren zestig, toen internationale beschermingsmaatregelen de activiteiten beëindigden.

Onderzoekers brengen korte seizoenen door in veldstations en observeren walvissen, zeehonden en de enorme kolonies koningspinguïns die nestelen op beschutte stranden. De stations dragen namen van vroegere walvisvangstposten en liggen tussen verlaten verwerkingslocaties, waar verroeste tanks en ketels nog steeds aan de vroegere industrie herinneren.

Bezoekers hebben een vergunning nodig van de administratie in Stanley, Falklandeilanden, en reizen gewoonlijk tussen november en maart met geautoriseerde expeditieschepen die vanuit Zuid-Amerikaanse havens vertrekken. Er zijn geen reguliere vluchten, accommodaties of toeristische infrastructuur, dus alle landingen worden georganiseerd vanaf het schip en zijn sterk afhankelijk van de weersomstandigheden.

De Sandwichgroep vormt een van de meest actieve vulkanische bogen op aarde, met elf hoofdpieken, terwijl Mount Michael in zijn krater een van de weinige permanent actieve lavameren ter wereld bevat. Dit gloeiende meer is helder genoeg om vanuit de ruimte door satellieten te worden waargenomen en blijft zelfs door dikke bewolking heen zichtbaar.