Moray, Inca landbouwkundig onderzoekscentrum in de Regio Cusco, Peru

Moray is een archeologische vindplaats in de provincie Urubamba in Peru, bestaande uit een reeks cirkelvormige terrassen die zijn aangelegd als een in het landschap verzonken amfitheater. De diepste van de drie hoofdstructuren daalt ongeveer 30 meter onder het maaiveld, terwijl de stenen muren van elk niveau ongeveer schouderhoog zijn.

Het gebied behoorde vóór de Inca-tijd toe aan de Maras Ayar Macas, die ook de Heilige Vallei beheersten. Na de inlijving bij het Inca-rijk werden de natuurlijke kommen gebruikt om het complex te bouwen, vermoedelijk na de expansie van Pachacútec na de nederlaag van de Chancas. Na de komst van de Spanjaarden in 1533 raakte de plek in onbruik en in 1932 werd ze vanuit de lucht herontdekt door Shirppe Johnson's.

De naam komt waarschijnlijk van het Quechua-woord voor maïs of van een soort gedroogde aardappel die veel voorkomt in de Andes. Bezoekers zien de terrasvormige kom vandaag als symbool van landbouwkennis die door generaties is doorgegeven en nog steeds wordt toegepast in het omliggende landschap.

De vindplaats ligt ongeveer een uur rijden ten noordwesten van Cusco op een hoogte van ongeveer 3 400 meter en is bereikbaar via een geasfalteerde weg. Een bezoek duurt doorgaans een uur en laat zich goed combineren met stops in andere dorpen van de Heilige Vallei.

De bewoners noemen de rechtop in de terrassen gezette stenen „ñustas“; onderzoeker John Earls meent dat ze de grenzen van de middagschaduwen bij equinoxen en zonnewendes markeren. Elke terras zou het klimaat van een andere ecologische zone van het Incarijk nabootsen.