Chilca

Chilca (Pueblo 1) is een archeologische vindplaats met overblijfselen van kuststeden verspreid over ongeveer 2 hectare. De ruïnes tonen ronde woongebouwen gemaakt van riet en dikke stengels, elk ongeveer 2,5 meter breed, wat laat zien hoe vroege inwoners hun huizen in deze woestijnstreek dicht bij de oceaan bouwden.

Opgravingen in de jaren 60 door archeoloog Frederic Engel brachten overblijfselen aan het licht die tot ongeveer 3750 v.Chr. dateren, wat aantoont dat mensen dit plaats voortdurend hebben bewoond gedurende ongeveer 1200 jaar. De nederzetting werd rond 2300 v.Chr. verlaten, wat een van de oudst bekende kustsamenlevingen in het vroege Zuid-Amerika markeert.

De bewoners ontwikkelden specifieke begrafenisgebruiken die laten zien hoe zij hun doden vereerden en bepaalde bezittingen waardeerden. Wikkelingen van riet en katoen, samen met halskettingen die in graven waren geplaatst, tonen gevestigde rituelen voor het markeren van belangrijke momenten in het gemeenschapsleven.

De vindplaats ligt ongeveer 70 kilometer ten zuiden van Lima en slechts 3 kilometer van de Stille Oceaan in een droge woestijnomgeving. Bezoekers moeten rekening houden met minimale beschutting tegen het weer en moeten de kustligging in aanmerking nemen bij het plannen van hun bezoek.

De bewoners combineerden het vissen met haken van cactussternen met het verbouwen van zoete aardappelen, limabonen en pompoenin de woestijn. Deze mix van voedselbronnenen uit zee en landbouw stelde hen in staat om te gedijen in een anders onherbergzaam landschap.