Pachacamac, Archeologische vindplaats in Lurín, Peru

Pachacamac is een archeologische site van adobe- en stenen omheiningen, lage bakstenen muurtjes en getrapte platforms op zanderig terrein boven de Lurín-rivier. De best bewaarde Incagebouwen zijn de Zonnetempel, een trapeziumvormige terrasstructuur van 30.000 m² met rijen openingen, en de Oude Tempel, gebouwd van kleine adobestenen op een rotsachtige uitloper.

De eerste nederzetting begon rond het jaar 200 toen lokale gemeenschappen structuren gingen bouwen voor religieuze doeleinden. Later namen de Wari, vervolgens de Ychma en ten slotte de Inca de controle over voordat Spaanse soldaten in de 16e eeuw arriveerden en het heiligdom verwoestten.

De naam Pachacámac betekent „ziel van de aarde, degene die de wereld bezielt". Priesters betraden het domein van de god achterstevoren, want niemand mocht hem in de ogen kijken, en één beweging van zijn hoofd zou aardbevingen veroorzaken. Pelgrims uit de hele Andes kwamen het orakel raadplegen en lieten offers achter zoals coca, quinoa en cayennepeper.

De wandelroute omvat verharde paden en zandige gedeelten, dus comfortabele gesloten schoenen werken het beste. De zon schijnt hier het hele jaar door sterk, dus neem water, zonnebrandcrème en een hoed mee.

Het houten idool van 2,34 meter dat in 1938 in de Temple Pintado werd gevonden, is met koolstof-14 gedateerd op ongeveer 760–876 n.Chr., in de Wari-tijd, en was ooit beschilderd met cinnaber. Hernando Pizarro zou het oorspronkelijke beeld in 1533 hebben vernield. In 2005 werd voor de Temple Pintado een intact elitegraf van de Ychsma gevonden met grafbundels en sieraden van amazonepapegaaienveren.