Salcantay, Bergtop in de regio Cusco, Peru

De Salcantay is de hoogste top van het Vilcabamba-gebergte in de Peruaanse Andes en reikt tot 6.264 meter in de regio Cusco, ongeveer 60 km westnoordwest van de stad Cusco. De top is een brede sneeuwkoepel met een oostelijke en een westelijke spits, daaronder steile rotsribben en geulen, terwijl beboste hellingen aan de voet samenkomen in een V-vormig dal.

De Salcantay werd in 1952 voor het eerst beklommen door een Frans-Amerikaanse expeditie; op drie na bereikten alle leden de top. In 1953 openden Lionel Terray, T. de Booy en Raymond Jenny de route over de noordspoor, nu Terray-spoor genoemd. Een plaquette onder de Palcay-col herdenkt twee klimmers die op de noordoostgraat omkwamen.

De naam komt uit het Quechua: sallqa betekent „wild“, al in 1583 opgetekend, en de berg heet Apu Salkantay, waarbij een apu een heer van de bergen is. De Inca's rekenden hem tot de godheden die weer en vruchtbaarheid ten westen van Cusco bepaalden; vanaf de zonneklok van Machu Picchu staat het Zuiderkruis in het regenseizoen boven zijn top.

Het bereiken van de top vereist meestal drie dagen reizen vanuit Cusco door uitdagend terrein met ijs, sneeuw en rots. Bezoekers moeten zich voorbereiden op extreme hoogte, snel veranderende weersomstandigheden en aanzienlijke fysieke inspanning.

Vanaf de hoofdzonnewijzer van Machu Picchu, direct ten noorden van de Salcantay, staat het Zuiderkruis in het regenseizoen op zijn hoogste punt boven de top. De Inca's verbonden deze stand met regen en vruchtbaarheid, en de top gold als een van de belangrijkste godheden die het weer ten westen van Cusco bepaalden.