Tupungatito, Actieve stratovulkaan in de Centrale Andes, Chili

Tupungatito is een vulkanisch complex op de grens van Chili en Argentinië, 80 km ten oosten van Santiago, bestaand uit een 5 km brede, met ijs gevulde caldera en een groep van tien kraters ten noorden daarvan. Vier kraters overlappen elkaar en één ligt op een 4 km brede pyroclastische kegel. Drie kratermeren vullen de kraters, één turquoise en sterk zuur.

Luis Risopatrón, voorzitter van de Chileense grenscommissie, gaf de vulkaan in 1897 zijn naam en meldde hem als actief. De eerste beklimming vond waarschijnlijk plaats in 1907 door K. Griebel, H. Gwinner, L. Hanisch, K. Heitmann en J. Philippi. Uitbarstingen zijn geregistreerd in 1959, 1960, 1964, 1980 en 1986, en in augustus 2021 hervatte de activiteit zonder dat een uitbarsting op korte termijn werd verwacht.

De naam Tupungatito werd in 1897 toegekend door Luis Risopatrón, voorzitter van de Chileense grenscommissie, als verkleinwoord van de naburige vulkaan Tupungato. Argentinië stelde de naam Volcán Bravard voor, verwijzend naar de Franse paleontoloog Auguste Bravard, maar die raakte in onbruik. De eerste beklimming vond waarschijnlijk plaats in 1907 door K. Griebel, H. Gwinner, L. Hanisch, K. Heitmann en J. Philippi.

Het beklimmen vereist gespecialiseerde bergbeklimmingsuitrusting en aanzienlijke ervaring in grote hoogte vanwege extreme omstandigheden. Het weer verandert snel en onvoorspelbaar, dus voorzichtige acclimatisering en planning zijn essentieel.

De met gletsjers bedekte top fungeert als een natuurlijk wateropslagsysteem waarvan het smeltwater grote rivieren voedt die miljoenen mensen van water voorzien. Deze relatie tussen vulkanische geologie en waterbronnen maakt de berg van cruciaal belang voor de regionale waterveiligheid.