Cáhuil, Kustdorp in Pichilemu, Chili.

Cáhuil is een kustdorp aan de monding van het Nilahue-estuarium, ongeveer 15 kilometer ten zuiden van Pichilemu, met zoutproductiefaciliteiten verspreid langs de waterfront. Het landschap bestaat uit ondiepe zoutbassins en bescheiden gebouwen die de lange traditie van zoutwinning weerspiegelen.

De zoutpannen van Cáhuil gaan terug tot vóór geschreven bronnen; de inheemse kustvolken bewerkten ze het eerst, met eenvoudige methoden. Later werd de techniek verfijnd en in 1978 leefde meer dan 60% van de bevolking van de zoutproductie, los van industriële bedrijven. De percelen, cuarteles genoemd, bleven in handen van plaatselijke boeren, terwijl enkele eigenaars met eigendomstitel eenheden verhuurden vanuit buiten de nederzetting.

De naam komt uit het Mapudungun en betekent „plaats van meeuwen“, naar de cáhuilmeeuw die aan deze kust voorkomt. Zout wordt nog gewonnen in familiale cuarteles, kleine productiepercelen, niet door industriële bedrijven. De gemeente Pichilemu legde de Ruta de la Sal aan, die in Pichilemu begint en via Cáhuil, Barrancas, La Villa, El Bronce, La Palmilla en La Plaza loopt, met de boerderijen Oro Blanco en El Bronce waar streekgerechten worden geserveerd.

De Zoutroute begint in Pichilemu en loopt door Cáhuil, Barrancas, La Villa, El Bronce, La Palmilla en La Plaza. Onderweg serveren twee boerenranches, "Oro Blanco" en "El Bronce", de streekkeuken. Het riviermondingsgebied leent zich voor vissen, zwemmen en boottochten, in de lagune wordt sportief gevist op pejerrey, karper en cachamba.

In 2008 stelde de Corporación Nacional Forestal een reservaat in op het eiland tussen de zoutpannen van Cáhuil, om een hybride ecosysteem met waterminnende vegetatie en endemische fauna te beschermen. Hetzelfde wetland telt minstens 46 vogelsoorten, waaronder de coscorobazwaan, de zwarthalszwaan en de Cáhuilmeeuw.