Rangiroa, Zeegrens in Frans-Polynesië, Zuid-Stille Oceaan

Rangiroa is een atol in de Tuamotus, Frans-Polynesië, in de zuidelijke Stille Oceaan, dat een van de grootste lagunes ter wereld omsluit. De ringvormige koraalstructuur bestaat uit meer dan 240 kleine eilanden gescheiden door smalle kanalen, met slechts enkele bevaarbare passages die toegang geven tot de binnenwateren.

Polynesische kolonisten bereikten Rangiroa rond de 10e eeuw en groeven minstens 104 taroteeltkuilen in de koraalondergrond. De Nederlanders Jacob le Maire en Willem Schouten landden op 18 april 1616 en noemden het atol Vlieghen Eyland, 'Eiland van de Vliegen', vanwege de zwarte vliegen. De expeditie van Charles Wilkes bezocht het op 7 september 1839.

Rangiroa betekent 'uitgestrekte hemel' in het Tuamotuans, en het atol heet ook Te Kokōta, 'de Hyaden' in het Maori van de Cookeilanden. De meeste bewoners zijn christen, gevolg van katholieke en protestantse zending; de katholieke kerk beheert Sint-Michiel in Avatoru, de Sint-Annakapel in Otepipi en Onze-Lieve-Vrouw van de Vrede in Tiputa. Parels van de zwartlipoester Pinctada margaritifera lopen van wit tot donkergrijs.

De twee belangrijkste passages, Tiputa en Avatoru, stellen boten in staat de lagune binnen te varen, hoewel de stromingen sterk kunnen variëren afhankelijk van het getij. Duikers en snorkelaars moeten de actuele omstandigheden in de kanalen controleren voordat ze het water ingaan.

De naam Rangiroa betekent in het Paumotu „uitgestrekte hemel“, en de lagune is zo groot dat ze haar eigen horizon heeft. Qua laguneoppervlak is het atol het tweede ter wereld, na Kwajalein op de Marshalleilanden. De twee passen, Tiputa en Avatoru, zijn de enige openingen in een rif van ruim 200 km omtrek.