Bicuari National Park

Het Bicuari Nationaal Park strekt zich uit over een zanderg en struikrijk landschap op het Huila-Plateau, met de rivier Cunene als oostelijke grens. Het terrein ondersteunt verschillende bostypen die zijn aangepast aan het hooglandklimaat.

Het gebied begon als jachtreservaat in 1938 voordat het in 1964 een nationaal park werd. De daaropvolgende burgeroorlog van 1975 tot 2002 veroorzaakte een ernstig verval van de fauna-populaties.

De lokale gemeenschappen in de omliggende gemeenten behouden traditionele leefwijzen en werken mee aan instandhoudingsinspanningen in het park. Deze samenwerking bepaalt hoe het landschap vandaag wordt gebruikt en verzorgd.

De belangrijkste toegang is via de stad Lubango in het noordwesten, waar je vervoer en onderdak moet regelen voordat je bezoekt. Beperkte voorzieningen in het gebied betekenen dat vooruitplanning belangrijk is voor een comfortabel bezoek.

Het koele hooglandklimaat creert een ongebruikelijke combinatie van bostypen die normaal gesproken in verschillende regio's worden gevonden. Deze zeldzame ontmoeting van miombo- en mopane-bossen op grote hoogte levert een botanisch landschap op dat het bijzonder maakt.