Harichavank Monastery, Middeleeuws klooster in de provincie Shirak, Armenië

Harichavank is een middeleeuws klooster in de provincie Shirak waarvan het oudste gebouw de 7e-eeuwse Sint-Gregoriuskerk is, een koepelkerk van het Mastara-type. De hoofdkathedraal van de Heilige Moeder Gods, in 1201 gebouwd door Zakare en Ivane Zakarian, heeft een twintigzijdige tamboer met driedubbele zuiltjes en gebeeldhouwde gevels met een gekroonde sirin, duiven en een stenen model van de kerk. Een gavit die vorst Vahram Khechum vóór 1224 toevoegde, omsluit de noordelijke arm van de Sint-Gregoriuskerk.

Het oudste bewaarde gebouw is de 7e-eeuwse kerk van de heilige Gregorius de Verlichter, van het Mastara-type; ook resten van een eenbeukige kerk uit de 5e eeuw zijn bewaard. De hoofdkathedraal van de Heilige Moeder Gods werd in 1201 gebouwd door de broers Zakare en Ivane Zakarian, en prins Vahram Khechup voegde vóór 1224 de gavit toe. Vanaf 1850 diende het klooster als zomerverblijf van de katholikos van Etsjmiadzin.

Eeuwenlang kopieerden en bewaarden monniken hier Armeense manuscripten, waardoor dit een centrum van geschreven kennis werd. Wie vandaag door de stenen gebouwen loopt, merkt dat dit een plek was voor studie evenzeer als voor gebed.

Het terrein ligt op een heuvelflank, dus stevige schoenen maken het bezoek comfortabeler. Alle gebouwen staan dicht bij elkaar, zodat je het hele complex gemakkelijk te voet kunt doorkruisen zonder grote afstanden af te leggen.

Op de westelijke geveltop van de kathedraal van de Heilige Moeder Gods staat een uit steen gehouwen model van de kerk zelf, terwijl de oostelijke gevel een reliëf draagt van een sirin met een gekroond vrouwenhoofd en duiven. De kroonlijst van de oostelijke gevel draagt de inscriptie: „Heer, ontferm U over hen die zich hebben ingespannen. Amen.”