Copiapó Cathedral, Katholieke kathedraal in Copiapó, Chili

De kathedraal van Copiapó is een houten kerk met dubbele 13 mm brede scheidingswanden die luchtcirculatie tussen beide mogelijk maken. De voorgevel heeft zuilen en wordt bekroond door een grote vierkante toren van drie niveaus omringd door zuilen. Binnen zijn het tabernakel en het fronton van het altaar van gedreven zilver, en er is een Italiaans altaarstuk van G. Fiorini.

Een kleine parochie, gebouwd tussen 1748 en 1750, opende in 1766 en werd verwoest door de aardbeving van Copiapó op 30 maart 1796; 55 jaar lang nam de Jezuïetenkapel haar taken over. In 1840 begon de bouw van een nieuwe parochie, maar in 1849 raadde de Franse architect Juan Herbage het adobe-metselwerk af en werd het gebouw gesloopt. De Engelse bouwer William Rogers en 16 timmerlieden bouwden toen de huidige kerk van Oregon-pijn en Maule-eik, geopend in 1851.

De kathedraal heet officieel kerk van Nuestra Señora del Rosario; binnen zijn het tabernakel en de fronton van het altaar van gedreven zilver, met een Italiaans altaarstuk van G. Fiorini. Er zijn grafplaten van vooraanstaande burgers bewaard en aan de zijkant ligt het mausoleum met de resten van bisschop Fernando Ariztía Ruiz.

Het gebouw ligt centraal op het hoofdplein en is gemakkelijk te vinden vanaf omliggende straten. Houd er rekening mee dat het nog steeds een actieve kerk is voor dagelijkse religieuze diensten.

Een Engelse bouwmeester genaamd William Rogers leidde een team van vakmannen die het gebouw construeerden met behulp van innovatieve dubbele muurstechnieken. Deze bouwmethode hielp de structuur aardbevingen in deze seismisch actieve regio te weerstaan.