Venice Miniature Railway, Miniatuurspoorweg in Venice, Californië, Verenigde Staten.

De Venice Miniature Railway was een kleine stoomtrein in Venice, Californië, die passagiers door het kanaaldistrict vervoerde dat was gebouwd naar het voorbeeld van de Italiaanse stad. De rijtuigen waren ontworpen om de Venetiaanse architectuur te weerspiegelen, passend bij de kanalen, bruggen en zuilengangen eromheen.

Abbot Kinney gaf John J. Coit de opdracht de lijn te bouwen; ze opende op 30 juli 1905 met een spoorbreedte van 457 mm (18 inch) en 2.300 m traject door de kanalenwijk. Na een conflict verliet Coit het bedrijf in 1907. De spoorlijn sloot op 13 februari 1925, nadat een verordening verdere exploitatie verbood.

De spoorlijn was te zien in verschillende stomme films die werden opgenomen in het kanaaldistrict van Venice, waaronder producties van Harold Lloyd zoals "By the Sad Sea Waves" en "Number, Please?". De kanalstraten en de kleine trein boden regisseurs een kant-en-klare set die er heel anders uitzag dan de rest van Californië.

De lijn begon bij een ringloods op de hoek van Lake Avenue en El Camino Real, nu Venice Boulevard en Abbot Kinney Boulevard, ging met de klok mee langs Mildred Avenue, rond het postkantoor, over de kanalen bij Riviera en Rialto en terug via Washington Boulevard. Een rit kostte vijf cent; een strippenboekje van 1,00 dollar bracht de prijs op twee cent.

De locomotieven waren met olie gestookte 2-6-2-machines ("Prairie") van Johnson Machine Works, die elk 4.510 dollar kostten; de ketels van Pacific Coast Boiler Works waren berekend op 175 psi. De twee locs verschilden alleen in de cabinevensters: 1-Spot had rechthoekige vensters met afgeronde bovenhoeken, bij 2-Spot was de bovenkant halvemaanvormig.