Chapel Hill Historic District, Historisch district in Chapel Hill, Verenigde Staten

Het Chapel Hill Historic District omvat de centrale campus van de University of North Carolina at Chapel Hill en de aangrenzende woonstraten, met 46 bijdragende gebouwen, 2 bijdragende structuren en 2 bijdragende objecten. De gebouwen dateren van 1793 tot het begin van de 20e eeuw en omvatten voorbeelden van Classical Revival en Jacobean Revival. Hiertoe behoren Old East, het South Building (1798), Old West (1822), Person Hall (1797), Gerrard Hall (1822), het Playmakers Theatre en de Chapel of the Cross.

De wortels van het district gaan terug tot 1793 met Old East, gevolgd door Person Hall in 1797 en South Building in 1798, wat de vroege uitbreiding van de universiteit markeert. Deze vroege structuren legden de basis voor de groei en ontwikkeling van de instelling in de eeuwen daarna.

De naam van het district komt van de Chapel of the Cross, een bisschoppelijke kapel uit de jaren 1790 die Chapel Hill haar naam gaf; het gebouw staat apart op het National Register. De Old Well, een klein bouwwerk in Classical Revival-stijl op de centrale campus, is het symbool van de universiteit en staat op haar zegel. Het Horace Williams House (1854) en de Old Methodist Church (1853) laten zien hoe eredienst en onderwijs dezelfde straten deelden.

Het district omvat de centrale campus van de University of North Carolina at Chapel Hill en de aangrenzende woonstraten; plan dus een route tussen de campuskern en de buurt in plaats van één compacte plek te verwachten. Old East, South Building, Old Well en Davie Poplar liggen dicht bij elkaar op de campus; Horace Williams House en Battle Park liggen verder weg.

De Davie Poplar is een oude boom in het district die volgens de legende soldaten tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog beschutte. Deze beschermde boom staat dicht bij het Monument van Joseph Caldwell uit 1858 en verbindt natuurlijke en menselijke geschiedenis.