George Herbert Jones Laboratory

Het George Herbert Jones Laboratory is een onderzoeksgebouw op de campus van de University of Chicago met meerdere verdiepingen met ruimtes voor chemische experimenten. Het gebouw dient nog steeds scheikundestudenten en onderzoekers met zijn combinatie van originele kenmerken en werkende laboratoriuminrichtingen.

Het gebouw trok wereldaandacht toen Glenn Seaborg en zijn team in 1942 met succes plutonium in een kleine ruimte isoleerden en konden meten. Deze doorbraak was een cruciaal moment in kernchemie en markeerde een keerpunt in het wetenschappelijk onderzoek van de 20e eeuw.

Het laboratorium is een belangrijk moment in de geschiedenis van kernchemie en wordt door de universiteit onderhouden als een plaats waar bezoekers de betekenis van de wetenschappelijke doorbraak kunnen begrijpen. De originele ruimten stellen mensen in staat om te zien waar dit transformatieve onderzoek plaatsvond.

Het laboratoriumgebouw bevindt zich op het universiteitsterrein en kan worden verkend als onderdeel van campusbezoeken. Het is handig om van tevoren te controleren welke gebieden voor bezoekers toegankelijk zijn, omdat de structuur nog steeds een actieve onderzoeksinstelling is.

Een bijzonder opmerkelijke ruimte is Kamer 405, een klein kamertje van ongeveer 2 bij 3 meter waar de historische doorbraak plaatsvond. De originele kasten en werkbanken zijn nog steeds aanwezig en geven bezoekers een direct gevoel voor hoe beperkt de ruimte was voor dit baanbrekende werk.