Cape Wrath

Cape Wrath is het noordwestelijkste punt van het Britse vasteland, met steile kliffen van Torridische zandsteens en Lewisische gneis die 281 meter boven de Atlantische Oceaan uitsteken. De rotsachtige landtong valt abrupt naar de oceaan af zonder nederzettingen of wegen in de buurt, wat een geïsoleerd en wild kustlandschap creëert.

Een vuurtoren werd in 1828 gebouwd om schepen door deze gevaarlijke regio te leiden, en werkte decennialang met menselijke hoorders. De omzetting naar automatische bediening in 1998 markeerde het einde van het tijdperk van bemande vuurtorens op deze afgelegen locatie.

De naam komt van het Oudnoords 'hvarf', wat een keerpunt betekende voor Vikingschepen die deze noordelijke wateren bevaren. De afgelegen ruwheid van deze plek draagt nog steeds dit maritieme erfgoed mee in hoe het wordt ervaren.

Toegang vereist een veeroversteek bij Kyle of Durness, gevolgd door reizen met minibus, het enige beschikbare vervoer. Wees voorbereid op hard weer en sterke winden, en controleer van tevoren of delen van het gebied gesloten zijn voor militaire oefeningen.

Het Ministerie van Defensie gebruikt grote delen van het landtong als militair trainingsgebied, wat het publiek tijdens oefeningen weghoudt en bijdraagt aan zijn afgelegen karakter. Dit militaire gebruik verklaart waarom het gebied grotendeels onontikkeld en wild is gebleven.