Sugawara-jinja, Shinto-schrijn in Japan

Sugawara-jinja is een klein shintoheiligdom in Iga met eenvoudige houten architectuur en een gebogen pannendak dat karakteristiek is voor traditioneel ontwerp. De belangrijkste aanbiddingshal heeft schuifdeuren, een houten veranda en stenen lantaarns langs de paden naar de ingangspoort.

Het heiligdom was oorspronkelijk de beschermgod van de Ueno Heiraku-ji-tempel en een landbouwgodheid. In 1581, na de Tenshō Iga-oorlog, liet Tōdō Takatora het als beschermheer van de kasteelstad naar de huidige locatie verplaatsen. In 1672 wijdde de haikudichter Bashō hier zijn eerste bloemlezing Kai ōi om te bidden voor zijn literaire succes. De hoofdhalle brandde in 2010 af en werd in 2012 herbouwd.

Dit heiligdom is toegewijd aan Sugawara no Michizane, een geleerde die wordt vereerd als god van leren in de Japanse traditie. Bezoekers laten wensen achter op houten plaquettes en volgen gebruiken zoals het luiden van de bel en in de handen klappen voor het bidden, waarmee zij aan overgeleverde praktijken vorm geven.

Het heiligdom ligt op ongeveer drie minuten lopen van station Hirokoji aan de Iga-lijn van de Iga-spoorweg. De na de brand van 2010 herbouwde en in september 2012 voltooide hoofdhalle staat op het terrein; de poort en de klokkentoren zijn aangewezen als cultureel erfgoed van de prefectuur. Bezoekers kunnen zoeken naar de tabletten van de Zesendertig onsterfelijke dichters en de in 2022 naar de hal teruggebrachte rekentafel.

Het heiligdom bewaart een sugoroku-spelbord en zesendertig panelen met portretten van de Zesendertig Onsterfelijke Dichters, beide aangewezen als cultuurgoed van Iga. De uit de streek afkomstige dichter Matsuo Basho wijdde hier in 1672 zijn eerste bundel, „Kai Oi”, om te bidden voor succes in de haikai. Een Chinese netelboom op het terrein, de Nidome Keyaki, is een natuurgedenkwaardigheid van de stad.