Sakaori-no-Miya, Shinto-schrijn in Kofu, Japan

Sakaori-no-Miya is een klein shinto-heiligdom aan de voet van de Hachinin-berg in de wijk Sakaori van Kofu. Het terrein ligt op het uiteinde van een bergkam die uit het Okuchichibu-gebergte steekt; de ingang wordt gemarkeerd door een grote, verweerde grijze stenen torii met een gedraaid strooien touw en vier witte zigzagpapieren stroken. Het heiligdom is verbonden met Yamato Takeru en geldt als bakermat van de renga.

Het heiligdom vindt zijn oorsprong in een tijdelijk paleis waar Yamato Takeru verbleef tijdens zijn oostelijke veldtocht, zoals verteld in de Kojiki en Nihon Shoki. Volgens de legende benoemde hij Shiotsuchi no Sukune tot gouverneur van Kai en gaf hem een vuurslagzak, die het heilige lichaam van het heiligdom werd. Het heiligdom werd verplaatst van de helling van de berg Mimuro naar de huidige locatie en werd in het vroege Meiji-tijdperk ingedeeld als dorpsheiligdom.

Het heiligdom geldt als de bakermat van de renga, de kettingdichtkunst: Yamato Takeru vroeg zijn metgezellen hoeveel nachten zij sinds het vertrek uit Tsukuba hadden geslapen, en een eenvoudige vuurwachter antwoordde met een passend vers. Geleerden en dichters komen er minstens sinds 1686, toen de haikudichter Oyo Sanzenkaze uit Kamakura arriveerde. Twee stenen monumenten op het terrein, het Sakaori Shihi uit 1762 en het in 1839 gegraveerde Sakaori Miya Yogoto, staan vol Chinese tekens.

Het heiligdom Sakaori-no-Miya ligt aan de voet van de Hachinin-berg in de wijk Sakaori, aan de noordrand van het Kofu-bekken. De plek vormt de oostelijke ingang van de oude kasteelstad Kofu, waar de Koshu-kaido en de Chuo-lijn direct ten zuiden van oost naar west lopen. Het terrein is klein en ligt op een uitloper van de Okuchichibu-bergketen.

Op het terrein staan twee grote stenen monumenten die dicht bedekt zijn met uitgehouwen Chinese tekens. Het Sakaori-schrijnmonument werd in 1762 opgericht door de geleerde Yamagata Daini, en het Sakaori Miya Yogoto, in 1791 geschreven door Motoori Norinaga, werd in 1839 gegraveerd in het handschrift van Hirata Atsutane; de 414 tekens brachten romanschrijver Ibuse Masuji tot de opmerking dat het lezen ervan aan een quiz deed denken.