Flora Fountain

De structuur van Portlandsteen verrijst op de kruising van vijf straten en toont gebeeldhouwde figuren van de Romeinse godin Flora naast vier weergaven van de seizoenen. Een centrale zuil staat op een gelaagde basis terwijl waterbekkens de fundering omringen. Omringende negentiende-eeuwse koloniale gebouwen omlijsten de openbare ruimte en creëren een architectonische context in het Fortwijk die eerdere stadsplanningsbeslissingen weerspiegelt.

De structuur werd in 1864 in opdracht gegeven na de sloop van het Oude Fort van Bombay als onderdeel van stadsvernieuwingsinitiatieven onder gouverneur Sir Bartle Frère. Architect R. Norman Shaw ontwierp het neogotische monument terwijl steenhouwers de beeldhouwwerken vervaardigden volgens klassieke modellen. Tijdens de twintigste eeuw transformeerde de locatie van een ceremonieel plein naar een verkeersknooppunt met toegevoegde politieke herdenkingsfuncties na de onafhankelijkheid.

Het plein rond de structuur kreeg in 1960 de naam Hutatma Chowk ter nagedachtenis aan degenen die hun leven verloren tijdens de vorming van de staat Maharashtra. Een gedenkteken markeert dit offer op wat een centraal adres in het financiële district is geworden, waar banken, verzekeringsmaatschappijen en handelshuizen kantoren hebben. Kantoormedewerkers verzamelen zich tijdens de lunchpauze rond het gebied als ontmoetingspunt.

Lokale treinen naar station Churchgate of taxi's naar Dadabhai Naoroji Road bieden toegang tot de locatie in het financiële district van Zuid-Mumbai. Ochtenduren tussen 7 en 10 uur kennen druk woon-werkverkeer, terwijl namiddagen rustigere kijkomstandigheden bieden. Cafés en restaurants liggen aan de omliggende straten, met toiletfaciliteiten beschikbaar in nabijgelegen winkelcentra. Parkeren blijft beperkt en openbaar vervoer biedt praktischere aankomstopties.

Cricketliefhebbers gebruikten het gebied rond de structuur als informeel speelveld en namen het monument op in straatspelen tijdens perioden van lichter verkeer. Deze praktijk duurde voort tot de late jaren 1990 voordat toenemende voertuigdichtheid het onhaalbaar maakte. Oudere bewoners herinneren zich middagen waarop slagmannen erop gericht waren de stenen beeldhouwwerken te vermijden, ze gebruikend als grensmarkeringen in hun geïmproviseerde wedstrijden tussen kantoorgebouwen.