Bromacker, Paleontologische vindplaats en groeve bij Tambach-Dietharz, Thüringen, Duitsland

Bromacker is een paleontologische opgravingsplaats in het Thuringia-woud waar fossiele overblijfselen uit het vroeg-Perm worden blootgelegd. De vondsten dateren van ongeveer 290 miljoen jaar geleden en bevatten driedimensionaal bewaarde resten van oude gewervelde dieren.

De fossielenvindplaats werd in 1974 ontdekt door de Duitse paleontoloog Thomas Martens. Sindsdien hebben Duitse en Amerikaanse paleontologen meer dan 40 skeletten van ongeveer 12 soorten 'oerreptielen' opgegraven, samen met talrijke insecten- en plantenfossielen. Na ongeveer tien jaar zonder regelmatige systematische opgravingen begon in 2020 het vijfjarige onderzoeksproject BROMACKER, uitgevoerd door het Berlijnse Museum für Naturkunde met de Stiftung Schloss Friedenstein Gotha, de Friedrich-Schiller-Universität Jena en het UNESCO Global Geopark Thüringen Inselsberg – Drei Gleichen.

De groeves zijn genoemd naar de Bromacker-helling in het Apfelstädt-dal, maar liggen op grondgebied van Georgenthal en niet in Tambach-Dietharz. Sinds 2020 zet het project BROMACKER, uitgevoerd door het Berlijnse Museum für Naturkunde met de stichting Friedenstein in Gotha, de universiteit van Jena en het UNESCO-geopark Thüringen Inselsberg – Drei Gleichen, sterker in op de dialoog met geïnteresseerde leken.

De site heeft gebieden waar bezoekers actieve veldwerk kunnen observeren, dat gescheiden van commerciële steengroevebewerkingen werkt. Ontdekte fossiele resten worden naar het Museum der Natur Gotha gebracht voor documentatie en conservering.

Bij de vondsten hoort een braakbal, vermoedelijk van Dimetrodon of Tambacarnifex, met 41 botten, waaronder resten van Thuringothyris en Eudibamus; hij geldt als de oudste van dit type in een terrestrisch milieu. Ook de rustspoor Bromackerichnus op de onderzijde van laagvlakken is ongewoon.