Nuevo Rezado, neoclassicistisch gebouw in Madrid, Spanje

Het Nuevo Rezado is een neoklassiek woonhuis in Madrid ontworpen met evenwichtige verhoudingen en schone lijnen die de architectonische benadering van het late 18e-eeuwse denken weerspiegelen. Het gebouw toont symmetrische ramen, een versierde ingang en een dak dat zich zacht over de muren uitstrekt, wat de typische kenmerken van deze stijl vertoont.

Juan de Villanueva ontwierp het gebouw aan het einde van de 18e eeuw om de gebedenboeken van de hiëronymitische monniken van El Escorial te bewaren; de bouw begon in 1788. In 1836 werd het door de regering-Mendizábal onteigend en het jaar daarop, 1837, per koninklijk besluit overgedragen aan de Koninklijke Academie voor Geschiedenis. Eduardo Saavedra leidde tussen 1871 en 1874 verbouwingen, en op 5 juli 1945 werd het tot historisch-artistiek monument verklaard.

De naam Nuevo Rezado verwijst naar de gebedenboeken (rezados) van de hiëronymitische monniken van El Escorial, waarvoor het gebouw was ontworpen. Op de gevel is het rooster te zien, het symbool van het martelaarschap van Sint-Laurentius, patroon van het klooster. Tot de desamortización van 1836 werden hier de boeken van de monniken bewaard.

Het huis bevindt zich in de buurt van de straten del León, Santa María en las Huertas in het historische centrum van Madrid en is gemakkelijk te vinden. De wijk heeft smalle straten en oude gebouwen vol cafés en winkels, wat het aangenaam maakt om te voet te verkennen.

De kronieken van die tijd verhalen over de verbazing van de mensen toen de wagens met de deurposten en de latei, getrokken door achtentwintig ossenspannen, Madrid binnenreden. Op 5 juli 1945 tot historisch-artistiek monument verklaard, is het gebouw nu de zetel van de Koninklijke Academie voor Geschiedenis.