Castle of Villafranca del Bierzo, Middeleeuws kasteel in Villafranca del Bierzo, Spanje.

Het Kasteel van Villafranca del Bierzo is een renaissanceresidentie met een vierkante plattegrond en vier ronde hoektorens uit steen, die zich over meerdere verdiepingen uitstrekken. Een centraal binnenplein organiseert de binnenruimte en vormt het hart van de structuur.

Het kasteel staat op een oudere vesting genaamd "Fuerza", die in 1507 werd verwoest door de onwettige zoon van Pedro Álvarez Osorio, eerste graaf van Lemos. In 1515 gaf koningin Johanna I van Castilië Pedro Álvarez de Toledo y Zúñiga, echtgenoot van María Osorio Pimentel, tweede markiezin van Villafranca, toestemming om het als residentie van het markiezaat te herbouwen. Vanaf 1600 liet de vijfde markies, Pedro Álvarez de Toledo Osorio, het feodale gebouw omvormen tot een Italiaans aandoend paleis. Het werd geplunderd in 1809 door Engelse troepen op weg naar Lugo en opnieuw in 1815 en 1819 door Franse legers.

De naam van het kasteel verwijst naar de markiezen van Villafranca del Bierzo, die het vanaf de 16e eeuw als residentie gebruikten. De bakstenen hoofddeur draagt het wapenschild van Fadrique Álvarez de Toledo Osorio, de derde markies. Sinds 2015 staat het paleis als element nr. 1869 in de retrospectieve inventaris van de Camino de Santiago bij UNESCO.

Het kasteel is eigendom van de erfgenamen van pianiste María Manuela Caro y Carvajal (1932-2017) en is niet als regulier museum geopend. Voor het interieur is voorafgaande toestemming nodig; de buitenkant met vier ronde hoektorens en de met leien bedekte donjon is vanaf de omliggende straten zichtbaar.

Het kasteel werd op 22 april 1949 uitgeroepen tot Bien de Interés Cultural. Sinds 2015 staat het als nummer 1869, het paleis van de markies van Villafranca, in de retrospectieve inventaris van bijbehorende elementen die bij de UNESCO-uitbreiding van de Camino de Santiago in Spanje is ingediend.