Storkyrkobrinken, Voetgangerszone in Gamla Stan, Zweden

Storkyrkobrinken is een straat in Gamla stan die van Högvaktsterrassen bij het Koninklijk Paleis naar beneden loopt tot Myntgatan en Riddarhustorget. De straat wordt gekruist door Trångsund, Prästgatan en Västerlånggatan en vormt een parallelstraat van Salviigränd en Stora Gråmunkegränd. Langs de straat staan gebouwen zoals het Oxenstiernska palatset op nummer 2 en het Beijerska huset op nummer 4.

In de middeleeuwen was Storkyrkobrinken de belangrijkste helling naar de dorpskerk op Stadsholmen, en in 1422 wordt ze vermeld als sancte nicolauese port, de Sint-Nicolaaspoort waardoor men van het noorden uit de stad binnenkwam. Het deel ten westen van de Västerlånggatan heette in 1436 S:t Laurentii gränd, en vanaf 1431 gaf een skolstuga (schoolhuis) in de straat namen als Scolestue backen in 1520 en skolstuffue grenden in 1571. In 1637 verschijnt ze als Slottsgatan, en de huidige vorm Storkyrko Brinken is in 1771 gedocumenteerd.

De naam Storkyrkobrinken verwijst naar de helling bij de kathedraal, maar de straat stond lang bekend om haar school: een skolstuga uit 1431 gaf namen als Scolestue backen (1520) en Skolstugegränd (1571). Een standbeeld van Sint-Nicolaas, patroon van kooplieden en zeelieden, stond hier en ontving gaven vóór zeereizen.

Het gebied is volledig toegankelijk voor voetgangers zonder zich zorgen te maken over autoverkeer. Het hellende oppervlak kan in de wintermaanden glad worden, dus zorg voor geschikt schoeisel.

Tijdens de Zweeds-Impero-periode in 1637 droeg de straat tijdelijk de naam Slottsgatan voordat ze haar huidige aanduiding ontving. Deze naamverandering weerspiegelt de politieke verschuivingen en administratieve veranderingen die de stad in die tijd ondergingen.