De sporen volgen van de personages van Mélissa Da Costa door stations, bergmeren en Bretonse kusten waarop haar verhalen zich ontvouwen.
Hier is een selectie van ongeveer twintig echte plaatsen genoemd en beschreven in de romans van Mélissa Da Costa. Deze plekken, vaak expliciet genoemd in haar werken zoals Alles blauw van de hemel, Ik kwam terug van anderen, De morgen, De voering en Vrouwen aan het einde van de wereld, geven lezers de kans om de verhalen te volgen. De selectie omvat de Pyreneeën, het Zuidwesten, Occitanië, de Alpen, Bretagne en Parijs. Het vormt een route door berglandschappen, historische steden en Bretonse kusten die de thema's van heropbouw, eenzaamheid en reizen weerspiegelen die in de werken van de auteur voorkomen.
De sporen volgen van de personages van Mélissa Da Costa door stations, bergmeren en Bretonse kusten waarop haar verhalen zich ontvouwen.
Hier is een selectie van ongeveer twintig echte plaatsen genoemd en beschreven in de romans van Mélissa Da Costa. Deze plekken, vaak expliciet genoemd in haar werken zoals Alles blauw van de hemel, Ik kwam terug van anderen, De morgen, De voering en Vrouwen aan het einde van de wereld, geven lezers de kans om de verhalen te volgen. De selectie omvat de Pyreneeën, het Zuidwesten, Occitanië, de Alpen, Bretagne en Parijs. Het vormt een route door berglandschappen, historische steden en Bretonse kusten die de thema's van heropbouw, eenzaamheid en reizen weerspiegelen die in de werken van de auteur voorkomen.
In dit artikel
23 plaatsen om te ontdekken — Mis de laatste niet!
Bagnères-de-Luchon is een kuuroord in de Pyreneeën dat voorkomt in de roman Tout le bleu du ciel van Mélissa Da Costa. De stad ligt in een smal dal, omringd door bergen. De hoofdstraat is omzoomd door oude gebouwen, cafés en badhuizen die al eeuwenlang bezoekers ontvangen. Lezers van de roman herkennen deze stad als een van de plekken waar de personages even stilstaan en de wereld om hen heen anders bekijken.
Saint-Bertrand-de-Comminges is een klein dorp aan de voet van de Pyreneeën, vermeld in de romans van Mélissa Da Costa. De middeleeuwse kathedraal torent boven de vlakte uit en is van ver te zien. Smalle straatjes, oude stenen huizen en een traag tempo geven het dorp het gevoel dat de tijd er anders loopt. Lezers van de auteur herkennen hier het soort decor dat ze kiest voor verhalen over eenzaamheid en een nieuw begin.
De Col du Portillon is een grensovergang in de Pyreneeën, tussen Frankrijk en Spanje, gelegen in het departement Haute-Garonne. De pas komt voor in de romans van Mélissa Da Costa, waar bergwegen en grensovergangen vaak symbool staan voor vertrek en een nieuw begin. De weg over de pas kronkelt tussen de toppen door, en het oversteken voelt als het achter je laten van een wereld om een andere binnen te gaan.
Het Hospice de France ligt achteraan in een dal in de Pyreneeën, op een korte rit van Luchon. Een smalle weg loopt door het bos ernaartoe, langs een beek. Mélissa Da Costa speelt haar verhalen op plaatsen zoals deze, waar personages naartoe gaan om even los te komen van hun leven. Wie hier staat, omgeven door bomen en berglucht, begrijpt dat onmiddellijk.
Het dal van Luchon ligt in de Pyreneeën, in het departement Haute-Garonne in het zuiden van Frankrijk. Het dal komt voor in de romans van Mélissa Da Costa, waar de bossen en bergwegen de sfeer van haar verhalen bepalen. Lezers die haar boeken kennen, herkennen hier de omgeving waar haar personages rust zoeken of opnieuw beginnen.
Arreau is een klein dorp in de Hautes-Pyrénées dat voorkomt in de romans van Mélissa Da Costa. Het ligt in een dal waar verschillende bergwegen samenkomen, met een rivier die door het centrum stroomt en oude vakwerkhuizen langs de straten. Het leven gaat hier langzaam, en de omliggende bergtoppen voelen dichtbij. Lezers van haar boeken herkennen in dit dorp het verlangen om alles achter zich te laten dat door haar werk loopt.
Het Lac d'Oô ligt hoog in de Pyreneeën, in het departement Haute-Garonne. Je bereikt het na een lange tocht door bos en open weiden. Een waterval stort zich rechtstreeks van de rotswanden naar het oppervlak van het meer. De toppen sluiten het van alle kanten in. In de romans van Mélissa Da Costa draagt dit soort plek het gewicht van eenzaamheid en de wens om opnieuw te beginnen, ver van alles wat je achter je liet.
Toulouse is een stad in het zuiden van Frankrijk, herkenbaar aan de roze bakstenen gevels die de straten een warme tint geven. In de romans van Mélissa Da Costa fungeert de stad als stedelijk decor waar personages hun dagelijks leven leiden voordat ze vertrekken. Het historische centrum rond de Place du Capitole is een natuurlijk verzamelpunt met cafés, markten en het gewone ritme van het stadsleven.
Het Canal du Midi verbindt Toulouse met Sète en loopt door het hart van Occitanië. In de romans van Mélissa Da Costa verschijnt het als een plek waar mensen langzamer gaan lopen, naar het water kijken en de tijd vergeten. Platanen staan langs de oevers, boten glijden zachtjes voorbij en het jaagpad nodigt uit tot lange wandelingen zonder haast. Het is niet moeilijk te begrijpen waarom dit kanaal telkens terugkeert in haar verhalen.
Albi is een stad in het zuidwesten van Frankrijk, aan de oever van de Tarn. Het oude centrum is bijna volledig opgetrokken uit rode baksteen, wat de straten een warme, aardse toon geeft. De kathedraal van Sainte-Cécile, gebouwd in de 13e eeuw, rijst boven de daken uit met haar dikke muren die aan een vesting doen denken. Mélissa Da Costa noemt Albi in haar romans als een plek met een gevoel van geschiedenis en terugtrekking, gevoelens die veel van haar personages kenmerken.
Annecy ligt in de Alpen, aan de oever van een bergmeer, en is een van de decors van de roman Les lendemains van Mélissa Da Costa. De oude stad loopt langs een netwerk van kanalen, met stenen arcades en oude gevels die de plek een sterk karakter geven. Wie er doorheen wandelt, begrijpt waarom de auteur deze stad koos om over nieuwe beginnen te vertellen.
Het meer van Annecy ligt midden in de Alpen, omringd door bergtoppen die recht naar het water afdalen. Mélissa Da Costa beschrijft dit meer in haar romans als een plek die verbonden is met eenzaamheid en nieuwe beginnen. Lezers die haar werk kennen, zullen hier de beelden herkennen die zij zo nauwkeurig heeft beschreven.
Het Massif des Bauges is een bergmassief in de Franse Alpen, gelegen tussen Savoie en de omgeving van Annecy. Mélissa Da Costa put uit deze landschappen voor haar romans, waar de bergen dienen als achtergrond voor verhalen over terugtrekking en persoonlijke verandering. Wie hier wandelt, ontdekt open weilanden, dichte bossen en dorpjes die ver weg lijken van de rest van de wereld.
Het Regionaal Natuurpark Vercors ligt in de Alpen, op een kalksteenplateau dat doorkruist wordt door kloven en dichte bossen. Mélissa Da Costa speelt sommige van haar verhalen hier af, waar personages eenzaamheid zoeken en zichzelf opnieuw opbouwen ver van het dagelijkse leven. Wie over de paden door dit landschap loopt, begrijpt waarom zij deze plek koos om over stilte en afstand te schrijven.
Het schiereiland Crozon ligt aan het uiterste westen van de Finistère, in Bretagne, omgeven door zee aan drie kanten. Het is een van de echte plaatsen die Mélissa Da Costa noemt in haar roman Les femmes du bout du monde. De kustlijn is open en grillig, met kliffen, kleine baaien en zichtbare zee vanuit bijna elk punt. Lezers die er rondlopen, herkennen de landschappen die het verhaal vorm geven.
De Pointe de Pen-Hir is een rotsachtig kaap op het schiereiland Crozon in Bretagne, waar de kliffen recht in de Atlantische Oceaan vallen. De wind waait er bijna altijd en de zee vult de hele horizon. Mélissa Da Costa noemt deze plek in haar romans als een plek waar personages stoppen, adem halen en iets groters dan zichzelf onder ogen zien. Wie hier staat, begrijpt snel waarom zo'n plek past in verhalen over vertrekken en opnieuw beginnen.
Camaret-sur-Mer is een kleine vissershaven aan het uiterste westen van Bretagne, op het schiereiland Crozon. Oude houten boten liggen op het zand, de straten ruiken naar zout en de zee is bijna overal zichtbaar. Mélissa Da Costa gebruikt dit soort plekken om haar personages een gevoel van eenzaamheid en een nieuw begin te geven. Wie door Camaret-sur-Mer loopt, begrijpt meteen waarom haar figuren naar de zee trekken als ze alles achter zich willen laten.
Het Île de Sein is een klein eiland voor de kust van Finistère in Bretagne, alleen per boot te bereiken. Er zijn geen auto's, de steegjes zijn smal en de huizen staan dicht op elkaar. De wind is er bijna altijd voelbaar en de zee is overal aanwezig. In de romans van Mélissa Da Costa staat dit eiland voor het gevoel alles achter je te laten en ergens aan te komen dat buiten de rest van de wereld lijkt te bestaan.
Montmartre is een wijk op een heuvel in het noorden van Parijs die in de romans van Mélissa Da Costa voorkomt als stedelijke plek. De smalle straatjes, oude gebouwen en het uitzicht over de stad geven de wijk een eigen karakter. Wie er doorheen loopt, begrijpt waarom personages uit haar boeken naar dit soort plekken worden getrokken als ze even afstand willen nemen van hun leven.
Het Canal Saint-Martin is een waterweg in het noordoosten van Parijs, omzoomd door ijzeren loopbruggen, platanen en oude stenen sluizen. In de romans van Mélissa Da Costa verschijnt het als een plek waar personages even stilstaan tussen twee levens in. Je wandelt langs de oevers, kijkt hoe boten langzaam door de sluizen varen en zit daar waar buurtbewoners elkaar 's middags treffen. Het kanaal heeft een eigen karakter dat goed past bij de thema's van vertrek en nieuw begin die door haar werk lopen.
Het station van Annecy is een vertrekpunt naar de Alpen en de steden van het zuidoosten van Frankrijk. In de roman Les lendemains van Mélissa Da Costa verschijnt het als een plek van vertrek en terugkeer, waar personages staan tussen hun oude leven en een nieuw pad. Op de perrons voel je die spanning tussen blijven en gaan die het werk van de auteur doorkruist.
De Phare de la Vieille is een vuurtoren die op een rots in zee staat, voor de Pointe du Raz, in een van de meest afgelegen hoeken van Bretagne. Het water eromheen staat bekend om zijn sterke stromingen en ruw weer. In de romans van Mélissa Da Costa staat deze plek aan het einde van de wereld voor het gevoel om alles achter je te laten.
In dit artikel
23 plaatsen om te ontdekken — Mis de laatste niet!
Bagnères-de-Luchon is een kuuroord in de Pyreneeën dat voorkomt in de roman Tout le bleu du ciel van Mélissa Da Costa. De stad ligt in een smal dal, omringd door bergen. De hoofdstraat is omzoomd door oude gebouwen, cafés en badhuizen die al eeuwenlang bezoekers ontvangen. Lezers van de roman herkennen deze stad als een van de plekken waar de personages even stilstaan en de wereld om hen heen anders bekijken.
Saint-Bertrand-de-Comminges is een klein dorp aan de voet van de Pyreneeën, vermeld in de romans van Mélissa Da Costa. De middeleeuwse kathedraal torent boven de vlakte uit en is van ver te zien. Smalle straatjes, oude stenen huizen en een traag tempo geven het dorp het gevoel dat de tijd er anders loopt. Lezers van de auteur herkennen hier het soort decor dat ze kiest voor verhalen over eenzaamheid en een nieuw begin.
De Col du Portillon is een grensovergang in de Pyreneeën, tussen Frankrijk en Spanje, gelegen in het departement Haute-Garonne. De pas komt voor in de romans van Mélissa Da Costa, waar bergwegen en grensovergangen vaak symbool staan voor vertrek en een nieuw begin. De weg over de pas kronkelt tussen de toppen door, en het oversteken voelt als het achter je laten van een wereld om een andere binnen te gaan.
Het Hospice de France ligt achteraan in een dal in de Pyreneeën, op een korte rit van Luchon. Een smalle weg loopt door het bos ernaartoe, langs een beek. Mélissa Da Costa speelt haar verhalen op plaatsen zoals deze, waar personages naartoe gaan om even los te komen van hun leven. Wie hier staat, omgeven door bomen en berglucht, begrijpt dat onmiddellijk.
Het dal van Luchon ligt in de Pyreneeën, in het departement Haute-Garonne in het zuiden van Frankrijk. Het dal komt voor in de romans van Mélissa Da Costa, waar de bossen en bergwegen de sfeer van haar verhalen bepalen. Lezers die haar boeken kennen, herkennen hier de omgeving waar haar personages rust zoeken of opnieuw beginnen.
Arreau is een klein dorp in de Hautes-Pyrénées dat voorkomt in de romans van Mélissa Da Costa. Het ligt in een dal waar verschillende bergwegen samenkomen, met een rivier die door het centrum stroomt en oude vakwerkhuizen langs de straten. Het leven gaat hier langzaam, en de omliggende bergtoppen voelen dichtbij. Lezers van haar boeken herkennen in dit dorp het verlangen om alles achter zich te laten dat door haar werk loopt.
Het Lac d'Oô ligt hoog in de Pyreneeën, in het departement Haute-Garonne. Je bereikt het na een lange tocht door bos en open weiden. Een waterval stort zich rechtstreeks van de rotswanden naar het oppervlak van het meer. De toppen sluiten het van alle kanten in. In de romans van Mélissa Da Costa draagt dit soort plek het gewicht van eenzaamheid en de wens om opnieuw te beginnen, ver van alles wat je achter je liet.
Toulouse is een stad in het zuiden van Frankrijk, herkenbaar aan de roze bakstenen gevels die de straten een warme tint geven. In de romans van Mélissa Da Costa fungeert de stad als stedelijk decor waar personages hun dagelijks leven leiden voordat ze vertrekken. Het historische centrum rond de Place du Capitole is een natuurlijk verzamelpunt met cafés, markten en het gewone ritme van het stadsleven.
Het Canal du Midi verbindt Toulouse met Sète en loopt door het hart van Occitanië. In de romans van Mélissa Da Costa verschijnt het als een plek waar mensen langzamer gaan lopen, naar het water kijken en de tijd vergeten. Platanen staan langs de oevers, boten glijden zachtjes voorbij en het jaagpad nodigt uit tot lange wandelingen zonder haast. Het is niet moeilijk te begrijpen waarom dit kanaal telkens terugkeert in haar verhalen.
Albi is een stad in het zuidwesten van Frankrijk, aan de oever van de Tarn. Het oude centrum is bijna volledig opgetrokken uit rode baksteen, wat de straten een warme, aardse toon geeft. De kathedraal van Sainte-Cécile, gebouwd in de 13e eeuw, rijst boven de daken uit met haar dikke muren die aan een vesting doen denken. Mélissa Da Costa noemt Albi in haar romans als een plek met een gevoel van geschiedenis en terugtrekking, gevoelens die veel van haar personages kenmerken.
Annecy ligt in de Alpen, aan de oever van een bergmeer, en is een van de decors van de roman Les lendemains van Mélissa Da Costa. De oude stad loopt langs een netwerk van kanalen, met stenen arcades en oude gevels die de plek een sterk karakter geven. Wie er doorheen wandelt, begrijpt waarom de auteur deze stad koos om over nieuwe beginnen te vertellen.
Het meer van Annecy ligt midden in de Alpen, omringd door bergtoppen die recht naar het water afdalen. Mélissa Da Costa beschrijft dit meer in haar romans als een plek die verbonden is met eenzaamheid en nieuwe beginnen. Lezers die haar werk kennen, zullen hier de beelden herkennen die zij zo nauwkeurig heeft beschreven.
Het Massif des Bauges is een bergmassief in de Franse Alpen, gelegen tussen Savoie en de omgeving van Annecy. Mélissa Da Costa put uit deze landschappen voor haar romans, waar de bergen dienen als achtergrond voor verhalen over terugtrekking en persoonlijke verandering. Wie hier wandelt, ontdekt open weilanden, dichte bossen en dorpjes die ver weg lijken van de rest van de wereld.
Het Regionaal Natuurpark Vercors ligt in de Alpen, op een kalksteenplateau dat doorkruist wordt door kloven en dichte bossen. Mélissa Da Costa speelt sommige van haar verhalen hier af, waar personages eenzaamheid zoeken en zichzelf opnieuw opbouwen ver van het dagelijkse leven. Wie over de paden door dit landschap loopt, begrijpt waarom zij deze plek koos om over stilte en afstand te schrijven.
Het schiereiland Crozon ligt aan het uiterste westen van de Finistère, in Bretagne, omgeven door zee aan drie kanten. Het is een van de echte plaatsen die Mélissa Da Costa noemt in haar roman Les femmes du bout du monde. De kustlijn is open en grillig, met kliffen, kleine baaien en zichtbare zee vanuit bijna elk punt. Lezers die er rondlopen, herkennen de landschappen die het verhaal vorm geven.
De Pointe de Pen-Hir is een rotsachtig kaap op het schiereiland Crozon in Bretagne, waar de kliffen recht in de Atlantische Oceaan vallen. De wind waait er bijna altijd en de zee vult de hele horizon. Mélissa Da Costa noemt deze plek in haar romans als een plek waar personages stoppen, adem halen en iets groters dan zichzelf onder ogen zien. Wie hier staat, begrijpt snel waarom zo'n plek past in verhalen over vertrekken en opnieuw beginnen.
Camaret-sur-Mer is een kleine vissershaven aan het uiterste westen van Bretagne, op het schiereiland Crozon. Oude houten boten liggen op het zand, de straten ruiken naar zout en de zee is bijna overal zichtbaar. Mélissa Da Costa gebruikt dit soort plekken om haar personages een gevoel van eenzaamheid en een nieuw begin te geven. Wie door Camaret-sur-Mer loopt, begrijpt meteen waarom haar figuren naar de zee trekken als ze alles achter zich willen laten.
Het Île de Sein is een klein eiland voor de kust van Finistère in Bretagne, alleen per boot te bereiken. Er zijn geen auto's, de steegjes zijn smal en de huizen staan dicht op elkaar. De wind is er bijna altijd voelbaar en de zee is overal aanwezig. In de romans van Mélissa Da Costa staat dit eiland voor het gevoel alles achter je te laten en ergens aan te komen dat buiten de rest van de wereld lijkt te bestaan.
Montmartre is een wijk op een heuvel in het noorden van Parijs die in de romans van Mélissa Da Costa voorkomt als stedelijke plek. De smalle straatjes, oude gebouwen en het uitzicht over de stad geven de wijk een eigen karakter. Wie er doorheen loopt, begrijpt waarom personages uit haar boeken naar dit soort plekken worden getrokken als ze even afstand willen nemen van hun leven.
Het Canal Saint-Martin is een waterweg in het noordoosten van Parijs, omzoomd door ijzeren loopbruggen, platanen en oude stenen sluizen. In de romans van Mélissa Da Costa verschijnt het als een plek waar personages even stilstaan tussen twee levens in. Je wandelt langs de oevers, kijkt hoe boten langzaam door de sluizen varen en zit daar waar buurtbewoners elkaar 's middags treffen. Het kanaal heeft een eigen karakter dat goed past bij de thema's van vertrek en nieuw begin die door haar werk lopen.
Het station van Annecy is een vertrekpunt naar de Alpen en de steden van het zuidoosten van Frankrijk. In de roman Les lendemains van Mélissa Da Costa verschijnt het als een plek van vertrek en terugkeer, waar personages staan tussen hun oude leven en een nieuw pad. Op de perrons voel je die spanning tussen blijven en gaan die het werk van de auteur doorkruist.
De Phare de la Vieille is een vuurtoren die op een rots in zee staat, voor de Pointe du Raz, in een van de meest afgelegen hoeken van Bretagne. Het water eromheen staat bekend om zijn sterke stromingen en ruw weer. In de romans van Mélissa Da Costa staat deze plek aan het einde van de wereld voor het gevoel om alles achter je te laten.
Bagnères-de-Luchon is een kuuroord in de Pyreneeën dat voorkomt in de roman Tout le bleu du ciel van Mélissa Da Costa. De stad ligt in een smal dal, omringd door bergen. De hoofdstraat is omzoomd door oude gebouwen, cafés en badhuizen die al eeuwenlang bezoekers ontvangen. Lezers van de roman herkennen deze stad als een van de plekken waar de personages even stilstaan en de wereld om hen heen anders bekijken.
Saint-Bertrand-de-Comminges is een klein dorp aan de voet van de Pyreneeën, vermeld in de romans van Mélissa Da Costa. De middeleeuwse kathedraal torent boven de vlakte uit en is van ver te zien. Smalle straatjes, oude stenen huizen en een traag tempo geven het dorp het gevoel dat de tijd er anders loopt. Lezers van de auteur herkennen hier het soort decor dat ze kiest voor verhalen over eenzaamheid en een nieuw begin.
De Col du Portillon is een grensovergang in de Pyreneeën, tussen Frankrijk en Spanje, gelegen in het departement Haute-Garonne. De pas komt voor in de romans van Mélissa Da Costa, waar bergwegen en grensovergangen vaak symbool staan voor vertrek en een nieuw begin. De weg over de pas kronkelt tussen de toppen door, en het oversteken voelt als het achter je laten van een wereld om een andere binnen te gaan.
Het Hospice de France ligt achteraan in een dal in de Pyreneeën, op een korte rit van Luchon. Een smalle weg loopt door het bos ernaartoe, langs een beek. Mélissa Da Costa speelt haar verhalen op plaatsen zoals deze, waar personages naartoe gaan om even los te komen van hun leven. Wie hier staat, omgeven door bomen en berglucht, begrijpt dat onmiddellijk.
Het dal van Luchon ligt in de Pyreneeën, in het departement Haute-Garonne in het zuiden van Frankrijk. Het dal komt voor in de romans van Mélissa Da Costa, waar de bossen en bergwegen de sfeer van haar verhalen bepalen. Lezers die haar boeken kennen, herkennen hier de omgeving waar haar personages rust zoeken of opnieuw beginnen.
Arreau is een klein dorp in de Hautes-Pyrénées dat voorkomt in de romans van Mélissa Da Costa. Het ligt in een dal waar verschillende bergwegen samenkomen, met een rivier die door het centrum stroomt en oude vakwerkhuizen langs de straten. Het leven gaat hier langzaam, en de omliggende bergtoppen voelen dichtbij. Lezers van haar boeken herkennen in dit dorp het verlangen om alles achter zich te laten dat door haar werk loopt.
Het Lac d'Oô ligt hoog in de Pyreneeën, in het departement Haute-Garonne. Je bereikt het na een lange tocht door bos en open weiden. Een waterval stort zich rechtstreeks van de rotswanden naar het oppervlak van het meer. De toppen sluiten het van alle kanten in. In de romans van Mélissa Da Costa draagt dit soort plek het gewicht van eenzaamheid en de wens om opnieuw te beginnen, ver van alles wat je achter je liet.
Toulouse is een stad in het zuiden van Frankrijk, herkenbaar aan de roze bakstenen gevels die de straten een warme tint geven. In de romans van Mélissa Da Costa fungeert de stad als stedelijk decor waar personages hun dagelijks leven leiden voordat ze vertrekken. Het historische centrum rond de Place du Capitole is een natuurlijk verzamelpunt met cafés, markten en het gewone ritme van het stadsleven.
Het Canal du Midi verbindt Toulouse met Sète en loopt door het hart van Occitanië. In de romans van Mélissa Da Costa verschijnt het als een plek waar mensen langzamer gaan lopen, naar het water kijken en de tijd vergeten. Platanen staan langs de oevers, boten glijden zachtjes voorbij en het jaagpad nodigt uit tot lange wandelingen zonder haast. Het is niet moeilijk te begrijpen waarom dit kanaal telkens terugkeert in haar verhalen.
Albi is een stad in het zuidwesten van Frankrijk, aan de oever van de Tarn. Het oude centrum is bijna volledig opgetrokken uit rode baksteen, wat de straten een warme, aardse toon geeft. De kathedraal van Sainte-Cécile, gebouwd in de 13e eeuw, rijst boven de daken uit met haar dikke muren die aan een vesting doen denken. Mélissa Da Costa noemt Albi in haar romans als een plek met een gevoel van geschiedenis en terugtrekking, gevoelens die veel van haar personages kenmerken.
Annecy ligt in de Alpen, aan de oever van een bergmeer, en is een van de decors van de roman Les lendemains van Mélissa Da Costa. De oude stad loopt langs een netwerk van kanalen, met stenen arcades en oude gevels die de plek een sterk karakter geven. Wie er doorheen wandelt, begrijpt waarom de auteur deze stad koos om over nieuwe beginnen te vertellen.
Het meer van Annecy ligt midden in de Alpen, omringd door bergtoppen die recht naar het water afdalen. Mélissa Da Costa beschrijft dit meer in haar romans als een plek die verbonden is met eenzaamheid en nieuwe beginnen. Lezers die haar werk kennen, zullen hier de beelden herkennen die zij zo nauwkeurig heeft beschreven.
Het Massif des Bauges is een bergmassief in de Franse Alpen, gelegen tussen Savoie en de omgeving van Annecy. Mélissa Da Costa put uit deze landschappen voor haar romans, waar de bergen dienen als achtergrond voor verhalen over terugtrekking en persoonlijke verandering. Wie hier wandelt, ontdekt open weilanden, dichte bossen en dorpjes die ver weg lijken van de rest van de wereld.
Het Regionaal Natuurpark Vercors ligt in de Alpen, op een kalksteenplateau dat doorkruist wordt door kloven en dichte bossen. Mélissa Da Costa speelt sommige van haar verhalen hier af, waar personages eenzaamheid zoeken en zichzelf opnieuw opbouwen ver van het dagelijkse leven. Wie over de paden door dit landschap loopt, begrijpt waarom zij deze plek koos om over stilte en afstand te schrijven.
Het schiereiland Crozon ligt aan het uiterste westen van de Finistère, in Bretagne, omgeven door zee aan drie kanten. Het is een van de echte plaatsen die Mélissa Da Costa noemt in haar roman Les femmes du bout du monde. De kustlijn is open en grillig, met kliffen, kleine baaien en zichtbare zee vanuit bijna elk punt. Lezers die er rondlopen, herkennen de landschappen die het verhaal vorm geven.
De Pointe de Pen-Hir is een rotsachtig kaap op het schiereiland Crozon in Bretagne, waar de kliffen recht in de Atlantische Oceaan vallen. De wind waait er bijna altijd en de zee vult de hele horizon. Mélissa Da Costa noemt deze plek in haar romans als een plek waar personages stoppen, adem halen en iets groters dan zichzelf onder ogen zien. Wie hier staat, begrijpt snel waarom zo'n plek past in verhalen over vertrekken en opnieuw beginnen.
Camaret-sur-Mer is een kleine vissershaven aan het uiterste westen van Bretagne, op het schiereiland Crozon. Oude houten boten liggen op het zand, de straten ruiken naar zout en de zee is bijna overal zichtbaar. Mélissa Da Costa gebruikt dit soort plekken om haar personages een gevoel van eenzaamheid en een nieuw begin te geven. Wie door Camaret-sur-Mer loopt, begrijpt meteen waarom haar figuren naar de zee trekken als ze alles achter zich willen laten.
Het Île de Sein is een klein eiland voor de kust van Finistère in Bretagne, alleen per boot te bereiken. Er zijn geen auto's, de steegjes zijn smal en de huizen staan dicht op elkaar. De wind is er bijna altijd voelbaar en de zee is overal aanwezig. In de romans van Mélissa Da Costa staat dit eiland voor het gevoel alles achter je te laten en ergens aan te komen dat buiten de rest van de wereld lijkt te bestaan.
Montmartre is een wijk op een heuvel in het noorden van Parijs die in de romans van Mélissa Da Costa voorkomt als stedelijke plek. De smalle straatjes, oude gebouwen en het uitzicht over de stad geven de wijk een eigen karakter. Wie er doorheen loopt, begrijpt waarom personages uit haar boeken naar dit soort plekken worden getrokken als ze even afstand willen nemen van hun leven.
Het Canal Saint-Martin is een waterweg in het noordoosten van Parijs, omzoomd door ijzeren loopbruggen, platanen en oude stenen sluizen. In de romans van Mélissa Da Costa verschijnt het als een plek waar personages even stilstaan tussen twee levens in. Je wandelt langs de oevers, kijkt hoe boten langzaam door de sluizen varen en zit daar waar buurtbewoners elkaar 's middags treffen. Het kanaal heeft een eigen karakter dat goed past bij de thema's van vertrek en nieuw begin die door haar werk lopen.
Het station van Annecy is een vertrekpunt naar de Alpen en de steden van het zuidoosten van Frankrijk. In de roman Les lendemains van Mélissa Da Costa verschijnt het als een plek van vertrek en terugkeer, waar personages staan tussen hun oude leven en een nieuw pad. Op de perrons voel je die spanning tussen blijven en gaan die het werk van de auteur doorkruist.
De Phare de la Vieille is een vuurtoren die op een rots in zee staat, voor de Pointe du Raz, in een van de meest afgelegen hoeken van Bretagne. Het water eromheen staat bekend om zijn sterke stromingen en ruw weer. In de romans van Mélissa Da Costa staat deze plek aan het einde van de wereld voor het gevoel om alles achter je te laten.
Pas op: deze landschappen veranderen sterk met de seizoenen. In de winter biedt Bretagne een diepere eenzaamheid, terwijl de Pyreneeën in de zomer wandelpaden laten zien die de rest van het jaar gesloten blijven. Kies je moment afhankelijk van wat je zoekt.
