Architecturale structuren van Expo 67 in Montreal

Dit modulaire wooncomplex werd ontworpen en gebouwd door architect Moshe Safdie voor de Wereldtentoonstelling van 1967. De structuur bestaat uit 354 geprefabriceerde betonmodules die zijn samengevoegd tot 146 wooneenheden. Elke eenheid heeft een privéterras op het dak van de onderliggende eenheid. Het gebouw rijst in piramidevorm op langs de oever van de Sint-Laurens op Île Notre-Dame. Het complex blijft als bewoond woongebouw bestaan en demonstreert de experimentele architectonische benaderingen die tijdens Expo 67 werden gepresenteerd.

Dit centrale plein van Expo 67 diende als locatie voor ceremonies en voorstellingen van de deelnemende naties tijdens de wereldtentoonstelling. Place des Nations vormde het ceremoniële hart van de tentoonstelling, waar officiële recepties plaatsvonden en nationale paviljoens hun culturele programma's presenteerden. Het plein was gastheer van dagelijkse vlagceremoniën voor de deelnemende landen en bood een centraal podium voor internationale voorstellingen gedurende de zes maanden durende tentoonstelling. Vandaag herinnert deze locatie aan de diplomatieke en culturele betekenis van Expo 67 tussen de bewaard gebleven architectonische structuren van de wereldtentoonstelling in Montreal.

Het eiland bevat verschillende structuren van de Wereldtentoonstelling van 1967 en vormt een centraal onderdeel van het architecturale erfgoed van de Expo 67 in Montreal. Het Casino de Montréal in het voormalige paviljoen van Québec en het attractiepark La Ronde vertegenwoordigen de belangrijkste structuren op Saint Helen's Island. Het eiland ligt in de Saint Lawrence rivier en is via bruggen verbonden met het vasteland. Het Musée Stewart in het arsenaalgebouw presenteert de geschiedenis van Montreal en Nieuw-Frankrijk. Het behoud van deze structuren documenteert de stedelijke invloed van de Wereldtentoonstelling op Montreal.

Dit park strekt zich uit over twee eilanden en bewaart talrijke structuren van Expo 67 die Montreal vestigden als een locatie van internationale betekenis. Het terrein omvat Circuit Gilles Villeneuve, dat jaarlijks Formule 1-races organiseert, samen met een openbaar zwembad en een uitgebreid netwerk van fietspaden. Bezoekers vinden hier zowel bewaarde paviljoens van de Wereldtentoonstelling als moderne recreatieve voorzieningen die het historische erfgoed verbinden met hedendaags gebruik.

Dit pretpark opende in 1967 als onderdeel van de Wereldtentoonstelling op Île Sainte-Hélène en diende als het entertainmentterrein van Expo 67. De faciliteit bleef operationeel na de sluiting van de tentoonstelling en behield zijn oorspronkelijke visie als moderne vrijetijdsbestemming uit de jaren 1960. Six Flags beheert momenteel 40 attracties op het terrein, waaronder verschillende achtbanen en klassieke pretparkinstallaties. La Ronde blijft een van de meest zichtbare overblijfselen van de Wereldtentoonstelling in Montreal en toont de blijvende invloed van Expo 67 op de recreatieve infrastructuur van de stad.

Dit paviljoen op Expo 67 was een geodetische koepel ontworpen door Buckminster Fuller. De constructie bereikte een hoogte van 76 meter met een diameter van 62 meter en diende als belangrijkste Canadese bijdrage aan de Wereldtentoonstelling. Na een brand in 1976 die de acryl buitenbekleding beschadigde, werd de buitenhuid verwijderd en werd het gebouw later herbouwd als het milieumuseum Biosphere. Deze structuur blijft een van de meest herkenbare voorbeelden van de experimentele architectuur die Montreal erfde van Expo 67.

Dit voormalige expositiepaviljoen werd in 1993 omgebouwd tot Casino de Montreal. Het op Île Notre-Dame gelegen gebouw werd oorspronkelijk gebouwd voor Expo 67 en vertegenwoordigde de provincie Quebec tijdens de internationale tentoonstelling. De ombouw tot casino behield de architectonische structuur als functioneel onderdeel van het erfgoed van de Wereldtentoonstelling in de stad. Dit bouwwerk vormt samen met de Biosphere, het wooncomplex Habitat 67 en andere behouden elementen een getuigenis van de blijvende invloed van Expo 67 op het architectonische landschap en de stedelijke ontwikkeling van Montreal.

Dit 21 meter hoge stalen beeldhouwwerk van Alexander Calder weegt 40 ton en staat in het Parc Jean-Drapeau als behouden element van Expo 67. Het werk behoort tot de architectonische en artistieke nalatenschap van de Wereldtentoonstelling die het stadsbeeld van Montreal vormgaf. Het massieve beeldhouwwerk demonstreert Calders karakteristieke benadering van monumentale buitenkunst en vormt deel van het culturele erfgoed dat de internationale tentoonstelling in de stad achterliet.

Dit gebouw van beton en glas werd in 1967 voltooid in het zakendistrict en belichaamt de architecturale ambities van Expo 67 in Montreal. Place Bonaventure herbergt 288 hotelkamers en een congrescentrum binnen een massief complex dat ook commerciële ruimtes en kantoren omvat. De structuur strekt zich uit over meerdere verdiepingen en toont de toenmalige benadering van multifunctionele stedelijke centra. Het gebouw staat als direct resultaat van de stedelijke ontwikkeling die door de Wereldtentoonstelling werd gestimuleerd.

Dit restaurant op Île Sainte-Hélène werd oorspronkelijk ontworpen als locatie voor Expo 67 en vernoemd naar stadsoprichter Hélène Boullé. Restaurant Hélène-de-Champlain combineert Franse keuken met lokale ingrediënten in een gebouw dat voortkwam uit de Wereldtentoonstelling. De interieurs bewaren architectonische elementen uit de jaren zestig, terwijl de terrassen uitkijken over de Sint-Laurensrivier en de skyline van Montreal. De ligging in het park van Île Sainte-Hélène maakt dit restaurant tot een van de overgebleven culinaire erfenissen van de Wereldtentoonstelling van 1967, dat bezoekers naar het eiland blijft trekken.

Dit motorsportcircuit op het Île Notre-Dame maakt deel uit van het architecturale erfgoed van de Expo 67 in Montreal. Het circuit werd aangelegd op het terrein van de Wereldtentoonstelling en is sinds 1978 de locatie van de Grote Prijs van Canada. Het parcours loopt over 4,36 kilometer door het kunstmatige eiland dat voor de Expo 67 werd uitgebreid. Vernoemd naar de Canadese Formule 1-coureur, combineert het circuit de technische eisen van de motorsport met de stedelijke infrastructuur die uit de Wereldtentoonstelling voortkwam. De layout omvat 14 bochten en behoort tot de weinige permanente circuits in Noord-Amerika die regelmatig internationale motorsportevenementen organiseren.

Deze tuin vormde de officiële bijdrage van Canada aan de Wereldtentoonstelling van 1967. Het terrein toonde de natuurlijke diversiteit van het land door middel van regionale beplantingen en landschapsarchitectuur die de verschillende klimaatzones van Canada weerspiegelden. Na afloop van de Expo 67 bleef de Jardin du Canada behouden als onderdeel van het architectonische en landschappelijke erfgoed dat deze internationale tentoonstelling in Montreal achterliet, ter aanvulling op structuren zoals de Biosphere en het wooncomplex Habitat 67.

Deze verdedigingstoren aan de zuidelijke oever van de Sint-Laurens tegenover Québec werd tussen 1865 en 1872 gebouwd als onderdeel van een Brits vestingsysteem. De achthoekige bakstenen en stenen structuur behoort tot een reeks martellotorens die tijdens de politieke spanningen van de jaren 1860 werden opgericht. De Toren van Lévis documenteert de 19e-eeuwse militaire architectuur in Canada en vult het architectonisch erfgoed van de regio aan dat al wordt vertegenwoordigd door de Expo 67 structuren in Montreal.

Deze brug verbindt Île Sainte-Hélène met het vasteland van Montreal en werd voltooid in 1965 ter voorbereiding op Expo 67. De Pont de la Concorde werd oorspronkelijk gebouwd als tijdelijke stalen constructie, diende als hoofdverkeersader tijdens de Wereldtentoonstelling en bleef als permanente verbinding bestaan. De brug biedt essentiële toegang tot de bewaarde Expo-structuren op het eiland, waardoor bezoekers de Biosfeer, La Ronde en andere overblijfselen van de tentoonstelling kunnen bereiken.