Bekijk de monumenten om je heen in AROpen kisten in de app
Around Us is gemaakt voor je telefoon — richt je camera op de straten en ontdek de monumenten en plekken om je heen in augmented reality.Around Us is gemaakt voor je telefoon — kisten openen zich wanneer je loopt, ontdekt en plekken in de buurt vastlegt.
Van Cappadocië tot Konya brengt Centraal-Anatolië belangrijke archeologische vindplaatsen, ondergrondse steden en rotsachtige landschappen samen die de ontwikkeling van oude rijken vertellen.
Centraal-Anatolië is een regio waar de geschiedenis in het landschap zelf geschreven staat. Van Cappadocië tot Konya vindt u rotsformaties die door de tijd zijn gevormd, hele steden die onder de grond zijn uitgehouwen en overblijfselen die teruggaan tot de Hettitische en Frygische rijken. Deze collectie brengt 35 locaties samen die laten zien hoe oude beschavingen zich aan dit buitengewone terrein hebben aangepast, door rots om te vormen tot woningen, kerken en monumenten.
Cappadocië is het hart van deze regio. De geologische formaties creëren een bijna onwerkelijk landschap, met stenen torens die uit de grond oprijzen en dalen die door erosie zijn uitgesleten. Onder de grond strekken steden als Derinkuyu en Kaymaklı zich uit over meerdere niveaus, met kamers, kerken en ingenieuze ventilatiesystemen. Boven de grond liggen rotskerken verspreid over de dalen van Göreme, Ihlara en Soğanlı, versierd met Byzantijnse fresco's die eeuwen hebben overleefd. Verder naar het zuiden bewaart Konya moskeeën en madrasa's uit de Seltsjoekische periode, terwijl Hattuša en zijn heiligdommen herinneren aan de macht van het Hettitische rijk.
Deze selectie nodigt u uit om natuurlijke meren, pottenbakkersdorpen, archeologische musea en historische complexen te verkennen die vertellen hoe volkeren millennia lang in deze regio hebben geleefd. Elke locatie onthult een andere laag van de geschiedenis en biedt een diep begrip van hoe oude beschavingen dit landschap hebben gevormd en hun sporen op de steen hebben achtergelaten.
Van Cappadocië tot Konya brengt Centraal-Anatolië belangrijke archeologische vindplaatsen, ondergrondse steden en rotsachtige landschappen samen die de ontwikkeling van oude rijken vertellen.
Centraal-Anatolië is een regio waar de geschiedenis in het landschap zelf geschreven staat. Van Cappadocië tot Konya vindt u rotsformaties die door de tijd zijn gevormd, hele steden die onder de grond zijn uitgehouwen en overblijfselen die teruggaan tot de Hettitische en Frygische rijken. Deze collectie brengt 35 locaties samen die laten zien hoe oude beschavingen zich aan dit buitengewone terrein hebben aangepast, door rots om te vormen tot woningen, kerken en monumenten.
Cappadocië is het hart van deze regio. De geologische formaties creëren een bijna onwerkelijk landschap, met stenen torens die uit de grond oprijzen en dalen die door erosie zijn uitgesleten. Onder de grond strekken steden als Derinkuyu en Kaymaklı zich uit over meerdere niveaus, met kamers, kerken en ingenieuze ventilatiesystemen. Boven de grond liggen rotskerken verspreid over de dalen van Göreme, Ihlara en Soğanlı, versierd met Byzantijnse fresco's die eeuwen hebben overleefd. Verder naar het zuiden bewaart Konya moskeeën en madrasa's uit de Seltsjoekische periode, terwijl Hattuša en zijn heiligdommen herinneren aan de macht van het Hettitische rijk.
Deze selectie nodigt u uit om natuurlijke meren, pottenbakkersdorpen, archeologische musea en historische complexen te verkennen die vertellen hoe volkeren millennia lang in deze regio hebben geleefd. Elke locatie onthult een andere laag van de geschiedenis en biedt een diep begrip van hoe oude beschavingen dit landschap hebben gevormd en hun sporen op de steen hebben achtergelaten.
In dit artikel
33 plaatsen om te ontdekken — Mis de laatste niet!
Het Openluchtmuseum van Göreme ligt in het hart van Cappadocië en brengt een groep rotskerken en kloosters samen die zijn uitgehouwen in zachte vulkanische tufsteen. De Byzantijnse fresco's op de muren en plafonds hebben de eeuwen goed doorstaan. Terwijl je van kapel naar kapel loopt, zie je taferelen uit het christelijke leven die ooit door monniken werden geschilderd, die hier generaties lang leefden en baden.
De feeënschoorstenen van Paşabağ behoren tot de meest herkenbare rotsformaties van Cappadocië. Hoge pilaren van zachte vulkanische rots rijzen op uit de grond, en sommige dragen twee of zelfs drie gestapelde hoeden op de top. Deze vorm is het resultaat van eeuwen van erosie door wind en regen, die de zachtere steen wegsloegen terwijl de hardere rots bovenaan standhield. Door Paşabağ lopen voelt als bewegen in een landschap dat de gewone regels van de geologie lijkt te negeren.
Het Devrent-dal ligt in Cappadocië en is bekend om zijn rotsformaties die door wind en regen gedurende duizenden jaren zijn gevormd. De geërodeerde stenen torens lijken op dieren of figuren die zijn bevroren in de tijd, en bezoekers proberen vertrouwde vormen te herkennen terwijl ze er doorheen lopen. De bodem is licht en open, zonder uitgehouwen kerken of ondergrondse ruimtes. Het is een van de weinige plekken in de regio waar de natuur alles alleen heeft gedaan.
Het kasteel van Uçhisar verheft zich boven de rest van Cappadocië als een enorme rots die op elk niveau doorkruist is door gangen en tunnels. Vanaf de top kijk je ver uit over valleien, rotsformaties en dorpen in alle richtingen. Eeuwenlang woonden mensen hier en zochten er bescherming, waarbij de rots zowel als woning als als vesting diende. Door de gangen lopen geeft een goed beeld van hoe gemeenschappen in deze regio zich aanpasten aan het omringende landschap.
De Vallei van de Liefde ligt vlakbij Göreme en is een van de meest bezochte valleien van Cappadocië. Hoge, smalle rotsformaties rijzen op uit de grond, gevormd door eeuwen van erosie. Het pad door de vallei is vlak en gemakkelijk te bewandelen, wat bezoekers van alle leeftijden trekt. De kleur van de steen varieert van oker naar roze naargelang het licht.
De Rode Vallei en de Roze Vallei zijn twee aaneengesloten valleien in Cappadocië die je te voet verkent. Het pad slingert door rotsformaties die door erosie zijn gevormd, langs oude rotskerken en in de steen uitgehakte woningen. De rots varieert van diep rood tot zacht roze afhankelijk van het licht, en in de late namiddag zijn de kleuren het meest uitgesproken. Het pad is begaanbaar voor de meeste wandelaars en biedt een directe blik op het landschap dat dit deel van Centraal-Anatolië kenmerkt.
Derinkuyu is een ondergrondse stad uitgehouwen in het vulkanische gesteente van Cappadocië. Wie afdaalt door de verschillende niveaus, passeert kamers die dienden als slaapplaats, opslagruimte en gebedsplek, allemaal verbonden door smalle gangen en ventilatieschachten die de lucht lieten circuleren. De mensen die deze stad groeven, bouwden een op zichzelf staande wereld onder het aardoppervlak, geschikt om hele gemeenschappen langdurig te huisvesten.
Het Ihlara-dal is een diepe kloof die de rivier de Melendiz in het vulkanische gesteente heeft gegraven. De steile wanden zijn bezaaid met tientallen rotskerken uit de Byzantijnse periode. Wie langs de rivier op de bodem van de kloof wandelt, ontdekt fresco's die rechtstreeks op de steen zijn geschilderd en begrijpt hoe mensen hier eeuwenlang hebben geleefd en gebeden.
Het klooster van Selime is een groot kloostercomplex dat rechtstreeks in de rots is uitgehouwen, aan het einde van het Ihlara-dal. De kamers, kerken en gangen zijn in het vulkanische tufsteen gesneden en geven een beeld van hoe monniken hier eeuwen geleden leefden. Vanaf de top heb je een weids uitzicht over het dal en het omringende vulkanische landschap.
Ürgüp is een stad in het hart van Cappadocië, in de provincie Nevşehir. Het oude centrum bestaat uit stenen huizen die in de rots zijn uitgehouwen of er tegenaan gebouwd zijn. Wijngaarden en door erosie gevormde rotsformaties omringen de stad. De smalle straatjes zijn omzoomd door oude karavanserais en huizen van geel tufsteen. Ürgüp is een goed vertrekpunt om de valleien en ondergrondse steden van Cappadocië te verkennen.
Avanos ligt aan de oevers van de Kızılırmak en is al eeuwenlang een centrum voor de productie van aardewerk. De roodachtige klei uit de rivier wordt nog steeds bewerkt door lokale ambachtslieden wier werkplaatsen langs de straten van de oude stad staan. Bezoekers kunnen kijken hoe pottenbakkers aan het wiel werken of zelf de klei proberen te kneden. De stad heeft een rustiger tempo dan andere plaatsen in de regio, wat haar een alledaagser karakter geeft.
Mustafapaşa is een voormalig Grieks dorp bij Ürgüp, in het hart van Cappadocië. De stenen huizen en kerken die er nog staan, dateren uit een tijd dat Griekstalige christenen en Turkse moslims naast elkaar leefden. Lopend door de smalle straatjes zie je gesneden gevels, oude bogen en kerkgebouwen die nu als pension dienen of gewoon leegstaan. Het dorp trekt veel minder bezoekers dan Göreme of Ürgüp, wat het een rustiger en ongepolijster karakter geeft.
De vallei van Soğanlı ligt in de provincie Kayseri en is een van de stillere plekken van Cappadocië. De rotswanden zijn doorspekt met kerken die rechtstreeks in de steen zijn uitgehouwen, waarvan vele nog Byzantijnse fresco's bevatten die eeuwen geleden zijn geschilderd. Eveneens opvallend zijn de duivenhokken die in de kliffen zijn uitgehakt. De mensen in de streek gebruikten duivenmest als meststof voor hun akkers, en die gewoonte heeft de aanblik van de rotsen gevormd. De vallei trekt minder bezoekers dan Göreme, wat haar een alledaagser karakter geeft.
De heteluchtballon boven Cappadocië stijgt vroeg in de ochtend op en biedt een uitzicht op de vallei dat je op een andere manier nauwelijks kunt krijgen. Van boven zie je de rotspieken, de tufsteen kegels en de in de rots uitgehakte woningen onder je liggen. Het landschap oogt als een reliëfkaart die over duizenden jaren is gevormd. Veel reizigers zeggen dat deze vlucht het moment was waarop Cappadocië voor hen echt betekenis kreeg.
Anıtkabir is het mausoleum van Mustafa Kemal Atatürk, de oprichter van de Republiek Turkije. Het ligt op een heuvel in Ankara, aan het einde van een lange stenen laan met leeuwenbeelden. Bezoekers uit het hele land komen hier om hun respect te betuigen. Het gebouw is opgetrokken uit lichte steen en heeft een open karakter. Een museum op het terrein toont persoonlijke voorwerpen en documenten uit het leven van Atatürk.
Het Museum van Anatolische Beschavingen in Ankara toont voorwerpen uit de Hettitische, Frygische, Urartische en Neolithische periode. Door de zalen te lopen krijg je een goed beeld van de volkeren die centraal Anatolië hebben gevormd en wier sporen te vinden zijn in de rotskerken, ondergrondse steden en monumenten die in deze collectie worden besproken.
De citadel van Ankara ligt op een rotsachtige heuvel in het centrum van de stad en is een van de oudste bewoonde plekken in de regio. Achter de muren uit de Byzantijnse en Seldjoekse tijd slingeren smalle steegjes tussen oude stenen huizen en kleine werkplaatsen. Vanaf de top kijk je uit over het moderne Ankara, waardoor het contrast tussen de oude vesting en de stad van vandaag goed voelbaar is.
De Hacı Bayram-moskee en de tempel van Augustus staan zij aan zij in het hart van Ankara. De moskee werd gebouwd in de 15e eeuw en is gewijd aan een van de meest vereerde moslimheiligen van de stad. Direct ernaast rijzen de resten op van een Romeinse tempel uit de 2e eeuw v.Chr., met een Latijnse inscriptie die nog leesbaar is op de muren en de daden van keizer Augustus opsomt. Mensen komen hier om te bidden, maar ook gewoon om deze ongewone plek te bekijken waar twee heel verschillende tijdperken direct naast elkaar bestaan.
Gordion was ooit de hoofdstad van het Frygische koninkrijk en ligt in de buurt van de huidige stad Polatlı. De naam van deze stad is nauw verbonden met twee beroemde legenden: koning Midas, van wie men zegt dat hij alles wat hij aanraakte in goud veranderde, en de Gordiaanse knoop, die Alexander de Grote naar verluidt met één zwaardslag doorhakte. Vandaag de dag kunnen bezoekers wandelen tussen grafheuvels en ruïnes die getuigen van de macht van de Frygische beschaving, een van de oude culturen die Centraal-Anatolië hebben gevormd lang voor het Romeinse tijdperk.
De Midas-tumulus in Gordion rijst ongeveer 53 meter boven de Anatolische vlakte uit en is van ver te zien. Binnenin bevindt zich een houten grafkamer die wordt gedateerd rond 740 v.Chr. Toen archeologen die openden, vonden ze meubels, bronzen vaten en voorwerpen die toebehoorden aan een Frygische heerser. Of koning Midas hier werkelijk begraven ligt, is niet zeker, maar deze heuvel maakt deel uit van de koninklijke necropolis van Gordion, de oude hoofdstad van het Frygische koninkrijk.
Het Mevlana Museum in Konya is het mausoleum van Jalal ad-Din Rumi, de dichter en mysticus die in de 13e eeuw de Mevlevi-orde stichtte. De turquoise koepel is van ver zichtbaar boven de omliggende straten. Binnen bevinden zich het graf van Rumi, oude manuscripten, muziekinstrumenten en kledingstukken van de derwisjen. Voor veel bezoekers is dit een bedevaartsoord. Voor anderen is het een plek om even stil te staan bij een lange spirituele traditie.
De Alaeddin-moskee staat op een heuvel in het centrum van Konya en is een van de oudste seldjoekische gebouwen van de stad. Ze werd gebouwd toen Konya de hoofdstad was van het sultanaat van Rum, een periode waarin de stad een centrale rol speelde in heel Anatolië. Binnen dragen oude zuilen en gesneden houtwerk de sporen van die tijd, waardoor deze moskee een van de duidelijkste overblijfselen van de seldjoekische periode in de regio is.
De Karatay Madrasa is een oude koranschool uit de Seljukse periode, die nu als museum fungeert in het centrum van Konya. Binnen bedekken blauwe en zwarte tegels met geometrische patronen de koepel en de muren. Licht valt door een opening bovenin de koepel en verlicht het tegelwerk eronder. Het gebouw dateert uit de 13e eeuw en geeft een duidelijk beeld van hoe Seljukse ambachtslieden werkten met keramische oppervlakken.
Çatalhöyük is een van de oudste bekende nederzettingen ter wereld. Mensen woonden hier al in het 8e millennium v.Chr., zo'n 9.000 jaar geleden. Opgravingen tonen huizen van ongebakken leem die dicht tegen elkaar aan gebouwd zijn, zonder straten ertussen. Bewoners kwamen hun woningen binnen via openingen in het dak. Muurschilderingen en dierenfiguren die op de site zijn gevonden, bieden een directe blik op het dagelijks leven van een van de vroegste menselijke gemeenschappen.
Het Beyşehirmeer ligt ten zuidwesten van Konya en is een van de grootste zoetwatermeren van Turkije. Het water is ondiep en de oevers wisselen tussen rietvelden, kleine vissersplaatsjes en uitzichten op de bergen. Na een bezoek aan de historische plekken van Centraal-Anatolië biedt dit meer iets anders: ruimte, natuurlijk licht en een trager tempo. Aan de oever zijn de resten te zien van een moskee uit de Seltsjoekse periode, een herinnering dat mensen hier al eeuwen samenkomen.
De Eşrefoğlu-moskee in Beyşehir werd aan het einde van de 13e eeuw gebouwd en behoort tot de best bewaard gebleven houten-zuilenmoskeeën van Turkije. Binnen dragen tientallen gesneden houten zuilen het plafond, en het gedempte licht geeft de ruimte een heel eigen karakter. De moskee staat aan de oever van het meer van Beyşehir en maakt deel uit van een groter Seltsjoeks complex met mausoleum en madrasa.
Het Tuz-meer is een van de grootste zoutmeren van Turkije en ligt tussen de provincies Aksaray, Ankara en Konya. In de zomer verdampt het water bijna volledig en blijft er een dikke witte zoutkorst achter die de zon weerkaatst. Afhankelijk van het licht en het seizoen krijgt het water roze of paarse tinten door algen en bacteriën die in het zoute water leven. Het landschap eromheen is vlak en open, met een horizon die heel ver weg lijkt. Flamingo's komen hier broeden en hun silhouetten tekenen zich af tegen het bleke oppervlak.
Hattuşa was de hoofdstad van het Hettitische Rijk, een van de grote mogendheden van het oude Nabije Oosten in de bronstijd. De ruïnes liggen op een rotsachtig plateau bij Boğazkale en omvatten stenen muren, tempels en grote poorten bewaakt door in steen gehouwen leeuwen en sfinxen. Door de overblijfselen te lopen krijg je een goed beeld van hoe groot deze stad meer dan 3000 jaar geleden was. De Hettieten die hier leefden sloten enkele van de vroegst bekende vredesverdragen, waaronder een met het oude Egypte.
Alacahöyük is een van de oudste bewoonde plaatsen in Anatolië. Lang voor de Hettieten begroeven mensen hier hun doden met gouden voorwerpen en bronzen figuren. De site is het meest bekend om de Sfinxpoort, een monumentale ingang versierd met stenen reliëfs die ooit de toegang tot een Hettitische stad markeerde. Er doorheen lopen geeft een concreet gevoel van hoe ver de menselijke aanwezigheid in dit deel van Turkije teruggaat.
Hacıbektaş is een kleine stad in centraal Anatolië die gevormd is rond de herinnering aan de mysticus Hacı Bektaş Veli. Het complex dat zijn naam draagt was ooit een klooster van de bektashi-orde en doet nu dienst als museum. Bezoekers lopen door binnenplaatsen, gebedsruimtes en mausolea die eeuwen van soefi-traditie weerspiegelen. Elk jaar komen pelgrims en reizigers hier om hun respect te betuigen aan een geestelijk erfgoed dat nog steeds zichtbaar is in de Turkse cultuur.
Kültepe, in de oudheid bekend als Kanesh, ligt in de buurt van Kayseri. Ongeveer 4.000 jaar geleden vestigden Assyrische kooplieden hier een handelskolonie, een zogenaamd karum. Op deze plek zijn duizenden kleitabletten gevonden die in spijkerschrift zijn beschreven. Ze bevatten contracten, schulden en alledaagse handelstransacties. Deze tabletten behoren tot de oudste schriftelijke documenten die in Anatolie zijn gevonden en geven een concreet beeld van het handelsleven in die tijd. De vindplaats is een tell, een heuvel die door eeuwenlange bewoning is ontstaan, en opgravingen lopen nog steeds door.
Odunpazarı is de historische wijk van Eskişehir, waar kleurrijke Ottomaanse houten huizen langs smalle straatjes staan. Lokale ambachtslieden werken in kleine winkels en werkplaatsen tussen de gebouwen, waar keramiek, textiel en handgemaakte spullen te koop zijn. Door deze straten lopen voelt als een terugkeer naar het dagelijkse leven uit de Ottomaanse tijd, op een menselijke schaal die uitnodigt om rustig te wandelen.
Het rotsheliligtum van Yazılıkaya ligt vlak buiten de ruïnes van Hattuša, de oude hoofdstad van de Hettieten. Twee natuurlijke rotsruimten dienden als cultusplaats, met wanden vol lange processies van goden en godinnen die in de steen zijn uitgehouwen. De figuren dragen puntige mutsen en gewaden die typisch zijn voor de Hettitische kunst. Deze reliëfs dateren uit de 13e eeuw v.Chr. en laten zien hoe de Hettieten hun goddelijke wereld in steen vastlegden.
In dit artikel
33 plaatsen om te ontdekken — Mis de laatste niet!
Het Openluchtmuseum van Göreme ligt in het hart van Cappadocië en brengt een groep rotskerken en kloosters samen die zijn uitgehouwen in zachte vulkanische tufsteen. De Byzantijnse fresco's op de muren en plafonds hebben de eeuwen goed doorstaan. Terwijl je van kapel naar kapel loopt, zie je taferelen uit het christelijke leven die ooit door monniken werden geschilderd, die hier generaties lang leefden en baden.
De feeënschoorstenen van Paşabağ behoren tot de meest herkenbare rotsformaties van Cappadocië. Hoge pilaren van zachte vulkanische rots rijzen op uit de grond, en sommige dragen twee of zelfs drie gestapelde hoeden op de top. Deze vorm is het resultaat van eeuwen van erosie door wind en regen, die de zachtere steen wegsloegen terwijl de hardere rots bovenaan standhield. Door Paşabağ lopen voelt als bewegen in een landschap dat de gewone regels van de geologie lijkt te negeren.
Het Devrent-dal ligt in Cappadocië en is bekend om zijn rotsformaties die door wind en regen gedurende duizenden jaren zijn gevormd. De geërodeerde stenen torens lijken op dieren of figuren die zijn bevroren in de tijd, en bezoekers proberen vertrouwde vormen te herkennen terwijl ze er doorheen lopen. De bodem is licht en open, zonder uitgehouwen kerken of ondergrondse ruimtes. Het is een van de weinige plekken in de regio waar de natuur alles alleen heeft gedaan.
Het kasteel van Uçhisar verheft zich boven de rest van Cappadocië als een enorme rots die op elk niveau doorkruist is door gangen en tunnels. Vanaf de top kijk je ver uit over valleien, rotsformaties en dorpen in alle richtingen. Eeuwenlang woonden mensen hier en zochten er bescherming, waarbij de rots zowel als woning als als vesting diende. Door de gangen lopen geeft een goed beeld van hoe gemeenschappen in deze regio zich aanpasten aan het omringende landschap.
De Vallei van de Liefde ligt vlakbij Göreme en is een van de meest bezochte valleien van Cappadocië. Hoge, smalle rotsformaties rijzen op uit de grond, gevormd door eeuwen van erosie. Het pad door de vallei is vlak en gemakkelijk te bewandelen, wat bezoekers van alle leeftijden trekt. De kleur van de steen varieert van oker naar roze naargelang het licht.
De Rode Vallei en de Roze Vallei zijn twee aaneengesloten valleien in Cappadocië die je te voet verkent. Het pad slingert door rotsformaties die door erosie zijn gevormd, langs oude rotskerken en in de steen uitgehakte woningen. De rots varieert van diep rood tot zacht roze afhankelijk van het licht, en in de late namiddag zijn de kleuren het meest uitgesproken. Het pad is begaanbaar voor de meeste wandelaars en biedt een directe blik op het landschap dat dit deel van Centraal-Anatolië kenmerkt.
Derinkuyu is een ondergrondse stad uitgehouwen in het vulkanische gesteente van Cappadocië. Wie afdaalt door de verschillende niveaus, passeert kamers die dienden als slaapplaats, opslagruimte en gebedsplek, allemaal verbonden door smalle gangen en ventilatieschachten die de lucht lieten circuleren. De mensen die deze stad groeven, bouwden een op zichzelf staande wereld onder het aardoppervlak, geschikt om hele gemeenschappen langdurig te huisvesten.
Het Ihlara-dal is een diepe kloof die de rivier de Melendiz in het vulkanische gesteente heeft gegraven. De steile wanden zijn bezaaid met tientallen rotskerken uit de Byzantijnse periode. Wie langs de rivier op de bodem van de kloof wandelt, ontdekt fresco's die rechtstreeks op de steen zijn geschilderd en begrijpt hoe mensen hier eeuwenlang hebben geleefd en gebeden.
Het klooster van Selime is een groot kloostercomplex dat rechtstreeks in de rots is uitgehouwen, aan het einde van het Ihlara-dal. De kamers, kerken en gangen zijn in het vulkanische tufsteen gesneden en geven een beeld van hoe monniken hier eeuwen geleden leefden. Vanaf de top heb je een weids uitzicht over het dal en het omringende vulkanische landschap.
Ürgüp is een stad in het hart van Cappadocië, in de provincie Nevşehir. Het oude centrum bestaat uit stenen huizen die in de rots zijn uitgehouwen of er tegenaan gebouwd zijn. Wijngaarden en door erosie gevormde rotsformaties omringen de stad. De smalle straatjes zijn omzoomd door oude karavanserais en huizen van geel tufsteen. Ürgüp is een goed vertrekpunt om de valleien en ondergrondse steden van Cappadocië te verkennen.
Avanos ligt aan de oevers van de Kızılırmak en is al eeuwenlang een centrum voor de productie van aardewerk. De roodachtige klei uit de rivier wordt nog steeds bewerkt door lokale ambachtslieden wier werkplaatsen langs de straten van de oude stad staan. Bezoekers kunnen kijken hoe pottenbakkers aan het wiel werken of zelf de klei proberen te kneden. De stad heeft een rustiger tempo dan andere plaatsen in de regio, wat haar een alledaagser karakter geeft.
Mustafapaşa is een voormalig Grieks dorp bij Ürgüp, in het hart van Cappadocië. De stenen huizen en kerken die er nog staan, dateren uit een tijd dat Griekstalige christenen en Turkse moslims naast elkaar leefden. Lopend door de smalle straatjes zie je gesneden gevels, oude bogen en kerkgebouwen die nu als pension dienen of gewoon leegstaan. Het dorp trekt veel minder bezoekers dan Göreme of Ürgüp, wat het een rustiger en ongepolijster karakter geeft.
De vallei van Soğanlı ligt in de provincie Kayseri en is een van de stillere plekken van Cappadocië. De rotswanden zijn doorspekt met kerken die rechtstreeks in de steen zijn uitgehouwen, waarvan vele nog Byzantijnse fresco's bevatten die eeuwen geleden zijn geschilderd. Eveneens opvallend zijn de duivenhokken die in de kliffen zijn uitgehakt. De mensen in de streek gebruikten duivenmest als meststof voor hun akkers, en die gewoonte heeft de aanblik van de rotsen gevormd. De vallei trekt minder bezoekers dan Göreme, wat haar een alledaagser karakter geeft.
De heteluchtballon boven Cappadocië stijgt vroeg in de ochtend op en biedt een uitzicht op de vallei dat je op een andere manier nauwelijks kunt krijgen. Van boven zie je de rotspieken, de tufsteen kegels en de in de rots uitgehakte woningen onder je liggen. Het landschap oogt als een reliëfkaart die over duizenden jaren is gevormd. Veel reizigers zeggen dat deze vlucht het moment was waarop Cappadocië voor hen echt betekenis kreeg.
Anıtkabir is het mausoleum van Mustafa Kemal Atatürk, de oprichter van de Republiek Turkije. Het ligt op een heuvel in Ankara, aan het einde van een lange stenen laan met leeuwenbeelden. Bezoekers uit het hele land komen hier om hun respect te betuigen. Het gebouw is opgetrokken uit lichte steen en heeft een open karakter. Een museum op het terrein toont persoonlijke voorwerpen en documenten uit het leven van Atatürk.
Het Museum van Anatolische Beschavingen in Ankara toont voorwerpen uit de Hettitische, Frygische, Urartische en Neolithische periode. Door de zalen te lopen krijg je een goed beeld van de volkeren die centraal Anatolië hebben gevormd en wier sporen te vinden zijn in de rotskerken, ondergrondse steden en monumenten die in deze collectie worden besproken.
De citadel van Ankara ligt op een rotsachtige heuvel in het centrum van de stad en is een van de oudste bewoonde plekken in de regio. Achter de muren uit de Byzantijnse en Seldjoekse tijd slingeren smalle steegjes tussen oude stenen huizen en kleine werkplaatsen. Vanaf de top kijk je uit over het moderne Ankara, waardoor het contrast tussen de oude vesting en de stad van vandaag goed voelbaar is.
De Hacı Bayram-moskee en de tempel van Augustus staan zij aan zij in het hart van Ankara. De moskee werd gebouwd in de 15e eeuw en is gewijd aan een van de meest vereerde moslimheiligen van de stad. Direct ernaast rijzen de resten op van een Romeinse tempel uit de 2e eeuw v.Chr., met een Latijnse inscriptie die nog leesbaar is op de muren en de daden van keizer Augustus opsomt. Mensen komen hier om te bidden, maar ook gewoon om deze ongewone plek te bekijken waar twee heel verschillende tijdperken direct naast elkaar bestaan.
Gordion was ooit de hoofdstad van het Frygische koninkrijk en ligt in de buurt van de huidige stad Polatlı. De naam van deze stad is nauw verbonden met twee beroemde legenden: koning Midas, van wie men zegt dat hij alles wat hij aanraakte in goud veranderde, en de Gordiaanse knoop, die Alexander de Grote naar verluidt met één zwaardslag doorhakte. Vandaag de dag kunnen bezoekers wandelen tussen grafheuvels en ruïnes die getuigen van de macht van de Frygische beschaving, een van de oude culturen die Centraal-Anatolië hebben gevormd lang voor het Romeinse tijdperk.
De Midas-tumulus in Gordion rijst ongeveer 53 meter boven de Anatolische vlakte uit en is van ver te zien. Binnenin bevindt zich een houten grafkamer die wordt gedateerd rond 740 v.Chr. Toen archeologen die openden, vonden ze meubels, bronzen vaten en voorwerpen die toebehoorden aan een Frygische heerser. Of koning Midas hier werkelijk begraven ligt, is niet zeker, maar deze heuvel maakt deel uit van de koninklijke necropolis van Gordion, de oude hoofdstad van het Frygische koninkrijk.
Het Mevlana Museum in Konya is het mausoleum van Jalal ad-Din Rumi, de dichter en mysticus die in de 13e eeuw de Mevlevi-orde stichtte. De turquoise koepel is van ver zichtbaar boven de omliggende straten. Binnen bevinden zich het graf van Rumi, oude manuscripten, muziekinstrumenten en kledingstukken van de derwisjen. Voor veel bezoekers is dit een bedevaartsoord. Voor anderen is het een plek om even stil te staan bij een lange spirituele traditie.
De Alaeddin-moskee staat op een heuvel in het centrum van Konya en is een van de oudste seldjoekische gebouwen van de stad. Ze werd gebouwd toen Konya de hoofdstad was van het sultanaat van Rum, een periode waarin de stad een centrale rol speelde in heel Anatolië. Binnen dragen oude zuilen en gesneden houtwerk de sporen van die tijd, waardoor deze moskee een van de duidelijkste overblijfselen van de seldjoekische periode in de regio is.
De Karatay Madrasa is een oude koranschool uit de Seljukse periode, die nu als museum fungeert in het centrum van Konya. Binnen bedekken blauwe en zwarte tegels met geometrische patronen de koepel en de muren. Licht valt door een opening bovenin de koepel en verlicht het tegelwerk eronder. Het gebouw dateert uit de 13e eeuw en geeft een duidelijk beeld van hoe Seljukse ambachtslieden werkten met keramische oppervlakken.
Çatalhöyük is een van de oudste bekende nederzettingen ter wereld. Mensen woonden hier al in het 8e millennium v.Chr., zo'n 9.000 jaar geleden. Opgravingen tonen huizen van ongebakken leem die dicht tegen elkaar aan gebouwd zijn, zonder straten ertussen. Bewoners kwamen hun woningen binnen via openingen in het dak. Muurschilderingen en dierenfiguren die op de site zijn gevonden, bieden een directe blik op het dagelijks leven van een van de vroegste menselijke gemeenschappen.
Het Beyşehirmeer ligt ten zuidwesten van Konya en is een van de grootste zoetwatermeren van Turkije. Het water is ondiep en de oevers wisselen tussen rietvelden, kleine vissersplaatsjes en uitzichten op de bergen. Na een bezoek aan de historische plekken van Centraal-Anatolië biedt dit meer iets anders: ruimte, natuurlijk licht en een trager tempo. Aan de oever zijn de resten te zien van een moskee uit de Seltsjoekse periode, een herinnering dat mensen hier al eeuwen samenkomen.
De Eşrefoğlu-moskee in Beyşehir werd aan het einde van de 13e eeuw gebouwd en behoort tot de best bewaard gebleven houten-zuilenmoskeeën van Turkije. Binnen dragen tientallen gesneden houten zuilen het plafond, en het gedempte licht geeft de ruimte een heel eigen karakter. De moskee staat aan de oever van het meer van Beyşehir en maakt deel uit van een groter Seltsjoeks complex met mausoleum en madrasa.
Het Tuz-meer is een van de grootste zoutmeren van Turkije en ligt tussen de provincies Aksaray, Ankara en Konya. In de zomer verdampt het water bijna volledig en blijft er een dikke witte zoutkorst achter die de zon weerkaatst. Afhankelijk van het licht en het seizoen krijgt het water roze of paarse tinten door algen en bacteriën die in het zoute water leven. Het landschap eromheen is vlak en open, met een horizon die heel ver weg lijkt. Flamingo's komen hier broeden en hun silhouetten tekenen zich af tegen het bleke oppervlak.
Hattuşa was de hoofdstad van het Hettitische Rijk, een van de grote mogendheden van het oude Nabije Oosten in de bronstijd. De ruïnes liggen op een rotsachtig plateau bij Boğazkale en omvatten stenen muren, tempels en grote poorten bewaakt door in steen gehouwen leeuwen en sfinxen. Door de overblijfselen te lopen krijg je een goed beeld van hoe groot deze stad meer dan 3000 jaar geleden was. De Hettieten die hier leefden sloten enkele van de vroegst bekende vredesverdragen, waaronder een met het oude Egypte.
Alacahöyük is een van de oudste bewoonde plaatsen in Anatolië. Lang voor de Hettieten begroeven mensen hier hun doden met gouden voorwerpen en bronzen figuren. De site is het meest bekend om de Sfinxpoort, een monumentale ingang versierd met stenen reliëfs die ooit de toegang tot een Hettitische stad markeerde. Er doorheen lopen geeft een concreet gevoel van hoe ver de menselijke aanwezigheid in dit deel van Turkije teruggaat.
Hacıbektaş is een kleine stad in centraal Anatolië die gevormd is rond de herinnering aan de mysticus Hacı Bektaş Veli. Het complex dat zijn naam draagt was ooit een klooster van de bektashi-orde en doet nu dienst als museum. Bezoekers lopen door binnenplaatsen, gebedsruimtes en mausolea die eeuwen van soefi-traditie weerspiegelen. Elk jaar komen pelgrims en reizigers hier om hun respect te betuigen aan een geestelijk erfgoed dat nog steeds zichtbaar is in de Turkse cultuur.
Kültepe, in de oudheid bekend als Kanesh, ligt in de buurt van Kayseri. Ongeveer 4.000 jaar geleden vestigden Assyrische kooplieden hier een handelskolonie, een zogenaamd karum. Op deze plek zijn duizenden kleitabletten gevonden die in spijkerschrift zijn beschreven. Ze bevatten contracten, schulden en alledaagse handelstransacties. Deze tabletten behoren tot de oudste schriftelijke documenten die in Anatolie zijn gevonden en geven een concreet beeld van het handelsleven in die tijd. De vindplaats is een tell, een heuvel die door eeuwenlange bewoning is ontstaan, en opgravingen lopen nog steeds door.
Odunpazarı is de historische wijk van Eskişehir, waar kleurrijke Ottomaanse houten huizen langs smalle straatjes staan. Lokale ambachtslieden werken in kleine winkels en werkplaatsen tussen de gebouwen, waar keramiek, textiel en handgemaakte spullen te koop zijn. Door deze straten lopen voelt als een terugkeer naar het dagelijkse leven uit de Ottomaanse tijd, op een menselijke schaal die uitnodigt om rustig te wandelen.
Het rotsheliligtum van Yazılıkaya ligt vlak buiten de ruïnes van Hattuša, de oude hoofdstad van de Hettieten. Twee natuurlijke rotsruimten dienden als cultusplaats, met wanden vol lange processies van goden en godinnen die in de steen zijn uitgehouwen. De figuren dragen puntige mutsen en gewaden die typisch zijn voor de Hettitische kunst. Deze reliëfs dateren uit de 13e eeuw v.Chr. en laten zien hoe de Hettieten hun goddelijke wereld in steen vastlegden.
Het Openluchtmuseum van Göreme ligt in het hart van Cappadocië en brengt een groep rotskerken en kloosters samen die zijn uitgehouwen in zachte vulkanische tufsteen. De Byzantijnse fresco's op de muren en plafonds hebben de eeuwen goed doorstaan. Terwijl je van kapel naar kapel loopt, zie je taferelen uit het christelijke leven die ooit door monniken werden geschilderd, die hier generaties lang leefden en baden.
De feeënschoorstenen van Paşabağ behoren tot de meest herkenbare rotsformaties van Cappadocië. Hoge pilaren van zachte vulkanische rots rijzen op uit de grond, en sommige dragen twee of zelfs drie gestapelde hoeden op de top. Deze vorm is het resultaat van eeuwen van erosie door wind en regen, die de zachtere steen wegsloegen terwijl de hardere rots bovenaan standhield. Door Paşabağ lopen voelt als bewegen in een landschap dat de gewone regels van de geologie lijkt te negeren.
Het Devrent-dal ligt in Cappadocië en is bekend om zijn rotsformaties die door wind en regen gedurende duizenden jaren zijn gevormd. De geërodeerde stenen torens lijken op dieren of figuren die zijn bevroren in de tijd, en bezoekers proberen vertrouwde vormen te herkennen terwijl ze er doorheen lopen. De bodem is licht en open, zonder uitgehouwen kerken of ondergrondse ruimtes. Het is een van de weinige plekken in de regio waar de natuur alles alleen heeft gedaan.
Het kasteel van Uçhisar verheft zich boven de rest van Cappadocië als een enorme rots die op elk niveau doorkruist is door gangen en tunnels. Vanaf de top kijk je ver uit over valleien, rotsformaties en dorpen in alle richtingen. Eeuwenlang woonden mensen hier en zochten er bescherming, waarbij de rots zowel als woning als als vesting diende. Door de gangen lopen geeft een goed beeld van hoe gemeenschappen in deze regio zich aanpasten aan het omringende landschap.
De Vallei van de Liefde ligt vlakbij Göreme en is een van de meest bezochte valleien van Cappadocië. Hoge, smalle rotsformaties rijzen op uit de grond, gevormd door eeuwen van erosie. Het pad door de vallei is vlak en gemakkelijk te bewandelen, wat bezoekers van alle leeftijden trekt. De kleur van de steen varieert van oker naar roze naargelang het licht.
De Rode Vallei en de Roze Vallei zijn twee aaneengesloten valleien in Cappadocië die je te voet verkent. Het pad slingert door rotsformaties die door erosie zijn gevormd, langs oude rotskerken en in de steen uitgehakte woningen. De rots varieert van diep rood tot zacht roze afhankelijk van het licht, en in de late namiddag zijn de kleuren het meest uitgesproken. Het pad is begaanbaar voor de meeste wandelaars en biedt een directe blik op het landschap dat dit deel van Centraal-Anatolië kenmerkt.
Derinkuyu is een ondergrondse stad uitgehouwen in het vulkanische gesteente van Cappadocië. Wie afdaalt door de verschillende niveaus, passeert kamers die dienden als slaapplaats, opslagruimte en gebedsplek, allemaal verbonden door smalle gangen en ventilatieschachten die de lucht lieten circuleren. De mensen die deze stad groeven, bouwden een op zichzelf staande wereld onder het aardoppervlak, geschikt om hele gemeenschappen langdurig te huisvesten.
Het Ihlara-dal is een diepe kloof die de rivier de Melendiz in het vulkanische gesteente heeft gegraven. De steile wanden zijn bezaaid met tientallen rotskerken uit de Byzantijnse periode. Wie langs de rivier op de bodem van de kloof wandelt, ontdekt fresco's die rechtstreeks op de steen zijn geschilderd en begrijpt hoe mensen hier eeuwenlang hebben geleefd en gebeden.
Het klooster van Selime is een groot kloostercomplex dat rechtstreeks in de rots is uitgehouwen, aan het einde van het Ihlara-dal. De kamers, kerken en gangen zijn in het vulkanische tufsteen gesneden en geven een beeld van hoe monniken hier eeuwen geleden leefden. Vanaf de top heb je een weids uitzicht over het dal en het omringende vulkanische landschap.
Ürgüp is een stad in het hart van Cappadocië, in de provincie Nevşehir. Het oude centrum bestaat uit stenen huizen die in de rots zijn uitgehouwen of er tegenaan gebouwd zijn. Wijngaarden en door erosie gevormde rotsformaties omringen de stad. De smalle straatjes zijn omzoomd door oude karavanserais en huizen van geel tufsteen. Ürgüp is een goed vertrekpunt om de valleien en ondergrondse steden van Cappadocië te verkennen.
Avanos ligt aan de oevers van de Kızılırmak en is al eeuwenlang een centrum voor de productie van aardewerk. De roodachtige klei uit de rivier wordt nog steeds bewerkt door lokale ambachtslieden wier werkplaatsen langs de straten van de oude stad staan. Bezoekers kunnen kijken hoe pottenbakkers aan het wiel werken of zelf de klei proberen te kneden. De stad heeft een rustiger tempo dan andere plaatsen in de regio, wat haar een alledaagser karakter geeft.
Mustafapaşa is een voormalig Grieks dorp bij Ürgüp, in het hart van Cappadocië. De stenen huizen en kerken die er nog staan, dateren uit een tijd dat Griekstalige christenen en Turkse moslims naast elkaar leefden. Lopend door de smalle straatjes zie je gesneden gevels, oude bogen en kerkgebouwen die nu als pension dienen of gewoon leegstaan. Het dorp trekt veel minder bezoekers dan Göreme of Ürgüp, wat het een rustiger en ongepolijster karakter geeft.
De vallei van Soğanlı ligt in de provincie Kayseri en is een van de stillere plekken van Cappadocië. De rotswanden zijn doorspekt met kerken die rechtstreeks in de steen zijn uitgehouwen, waarvan vele nog Byzantijnse fresco's bevatten die eeuwen geleden zijn geschilderd. Eveneens opvallend zijn de duivenhokken die in de kliffen zijn uitgehakt. De mensen in de streek gebruikten duivenmest als meststof voor hun akkers, en die gewoonte heeft de aanblik van de rotsen gevormd. De vallei trekt minder bezoekers dan Göreme, wat haar een alledaagser karakter geeft.
De heteluchtballon boven Cappadocië stijgt vroeg in de ochtend op en biedt een uitzicht op de vallei dat je op een andere manier nauwelijks kunt krijgen. Van boven zie je de rotspieken, de tufsteen kegels en de in de rots uitgehakte woningen onder je liggen. Het landschap oogt als een reliëfkaart die over duizenden jaren is gevormd. Veel reizigers zeggen dat deze vlucht het moment was waarop Cappadocië voor hen echt betekenis kreeg.
Anıtkabir is het mausoleum van Mustafa Kemal Atatürk, de oprichter van de Republiek Turkije. Het ligt op een heuvel in Ankara, aan het einde van een lange stenen laan met leeuwenbeelden. Bezoekers uit het hele land komen hier om hun respect te betuigen. Het gebouw is opgetrokken uit lichte steen en heeft een open karakter. Een museum op het terrein toont persoonlijke voorwerpen en documenten uit het leven van Atatürk.
Het Museum van Anatolische Beschavingen in Ankara toont voorwerpen uit de Hettitische, Frygische, Urartische en Neolithische periode. Door de zalen te lopen krijg je een goed beeld van de volkeren die centraal Anatolië hebben gevormd en wier sporen te vinden zijn in de rotskerken, ondergrondse steden en monumenten die in deze collectie worden besproken.
De citadel van Ankara ligt op een rotsachtige heuvel in het centrum van de stad en is een van de oudste bewoonde plekken in de regio. Achter de muren uit de Byzantijnse en Seldjoekse tijd slingeren smalle steegjes tussen oude stenen huizen en kleine werkplaatsen. Vanaf de top kijk je uit over het moderne Ankara, waardoor het contrast tussen de oude vesting en de stad van vandaag goed voelbaar is.
De Hacı Bayram-moskee en de tempel van Augustus staan zij aan zij in het hart van Ankara. De moskee werd gebouwd in de 15e eeuw en is gewijd aan een van de meest vereerde moslimheiligen van de stad. Direct ernaast rijzen de resten op van een Romeinse tempel uit de 2e eeuw v.Chr., met een Latijnse inscriptie die nog leesbaar is op de muren en de daden van keizer Augustus opsomt. Mensen komen hier om te bidden, maar ook gewoon om deze ongewone plek te bekijken waar twee heel verschillende tijdperken direct naast elkaar bestaan.
Gordion was ooit de hoofdstad van het Frygische koninkrijk en ligt in de buurt van de huidige stad Polatlı. De naam van deze stad is nauw verbonden met twee beroemde legenden: koning Midas, van wie men zegt dat hij alles wat hij aanraakte in goud veranderde, en de Gordiaanse knoop, die Alexander de Grote naar verluidt met één zwaardslag doorhakte. Vandaag de dag kunnen bezoekers wandelen tussen grafheuvels en ruïnes die getuigen van de macht van de Frygische beschaving, een van de oude culturen die Centraal-Anatolië hebben gevormd lang voor het Romeinse tijdperk.
De Midas-tumulus in Gordion rijst ongeveer 53 meter boven de Anatolische vlakte uit en is van ver te zien. Binnenin bevindt zich een houten grafkamer die wordt gedateerd rond 740 v.Chr. Toen archeologen die openden, vonden ze meubels, bronzen vaten en voorwerpen die toebehoorden aan een Frygische heerser. Of koning Midas hier werkelijk begraven ligt, is niet zeker, maar deze heuvel maakt deel uit van de koninklijke necropolis van Gordion, de oude hoofdstad van het Frygische koninkrijk.
Het Mevlana Museum in Konya is het mausoleum van Jalal ad-Din Rumi, de dichter en mysticus die in de 13e eeuw de Mevlevi-orde stichtte. De turquoise koepel is van ver zichtbaar boven de omliggende straten. Binnen bevinden zich het graf van Rumi, oude manuscripten, muziekinstrumenten en kledingstukken van de derwisjen. Voor veel bezoekers is dit een bedevaartsoord. Voor anderen is het een plek om even stil te staan bij een lange spirituele traditie.
De Alaeddin-moskee staat op een heuvel in het centrum van Konya en is een van de oudste seldjoekische gebouwen van de stad. Ze werd gebouwd toen Konya de hoofdstad was van het sultanaat van Rum, een periode waarin de stad een centrale rol speelde in heel Anatolië. Binnen dragen oude zuilen en gesneden houtwerk de sporen van die tijd, waardoor deze moskee een van de duidelijkste overblijfselen van de seldjoekische periode in de regio is.
De Karatay Madrasa is een oude koranschool uit de Seljukse periode, die nu als museum fungeert in het centrum van Konya. Binnen bedekken blauwe en zwarte tegels met geometrische patronen de koepel en de muren. Licht valt door een opening bovenin de koepel en verlicht het tegelwerk eronder. Het gebouw dateert uit de 13e eeuw en geeft een duidelijk beeld van hoe Seljukse ambachtslieden werkten met keramische oppervlakken.
Çatalhöyük is een van de oudste bekende nederzettingen ter wereld. Mensen woonden hier al in het 8e millennium v.Chr., zo'n 9.000 jaar geleden. Opgravingen tonen huizen van ongebakken leem die dicht tegen elkaar aan gebouwd zijn, zonder straten ertussen. Bewoners kwamen hun woningen binnen via openingen in het dak. Muurschilderingen en dierenfiguren die op de site zijn gevonden, bieden een directe blik op het dagelijks leven van een van de vroegste menselijke gemeenschappen.
Het Beyşehirmeer ligt ten zuidwesten van Konya en is een van de grootste zoetwatermeren van Turkije. Het water is ondiep en de oevers wisselen tussen rietvelden, kleine vissersplaatsjes en uitzichten op de bergen. Na een bezoek aan de historische plekken van Centraal-Anatolië biedt dit meer iets anders: ruimte, natuurlijk licht en een trager tempo. Aan de oever zijn de resten te zien van een moskee uit de Seltsjoekse periode, een herinnering dat mensen hier al eeuwen samenkomen.
De Eşrefoğlu-moskee in Beyşehir werd aan het einde van de 13e eeuw gebouwd en behoort tot de best bewaard gebleven houten-zuilenmoskeeën van Turkije. Binnen dragen tientallen gesneden houten zuilen het plafond, en het gedempte licht geeft de ruimte een heel eigen karakter. De moskee staat aan de oever van het meer van Beyşehir en maakt deel uit van een groter Seltsjoeks complex met mausoleum en madrasa.
Het Tuz-meer is een van de grootste zoutmeren van Turkije en ligt tussen de provincies Aksaray, Ankara en Konya. In de zomer verdampt het water bijna volledig en blijft er een dikke witte zoutkorst achter die de zon weerkaatst. Afhankelijk van het licht en het seizoen krijgt het water roze of paarse tinten door algen en bacteriën die in het zoute water leven. Het landschap eromheen is vlak en open, met een horizon die heel ver weg lijkt. Flamingo's komen hier broeden en hun silhouetten tekenen zich af tegen het bleke oppervlak.
Hattuşa was de hoofdstad van het Hettitische Rijk, een van de grote mogendheden van het oude Nabije Oosten in de bronstijd. De ruïnes liggen op een rotsachtig plateau bij Boğazkale en omvatten stenen muren, tempels en grote poorten bewaakt door in steen gehouwen leeuwen en sfinxen. Door de overblijfselen te lopen krijg je een goed beeld van hoe groot deze stad meer dan 3000 jaar geleden was. De Hettieten die hier leefden sloten enkele van de vroegst bekende vredesverdragen, waaronder een met het oude Egypte.
Alacahöyük is een van de oudste bewoonde plaatsen in Anatolië. Lang voor de Hettieten begroeven mensen hier hun doden met gouden voorwerpen en bronzen figuren. De site is het meest bekend om de Sfinxpoort, een monumentale ingang versierd met stenen reliëfs die ooit de toegang tot een Hettitische stad markeerde. Er doorheen lopen geeft een concreet gevoel van hoe ver de menselijke aanwezigheid in dit deel van Turkije teruggaat.
Hacıbektaş is een kleine stad in centraal Anatolië die gevormd is rond de herinnering aan de mysticus Hacı Bektaş Veli. Het complex dat zijn naam draagt was ooit een klooster van de bektashi-orde en doet nu dienst als museum. Bezoekers lopen door binnenplaatsen, gebedsruimtes en mausolea die eeuwen van soefi-traditie weerspiegelen. Elk jaar komen pelgrims en reizigers hier om hun respect te betuigen aan een geestelijk erfgoed dat nog steeds zichtbaar is in de Turkse cultuur.
Kültepe, in de oudheid bekend als Kanesh, ligt in de buurt van Kayseri. Ongeveer 4.000 jaar geleden vestigden Assyrische kooplieden hier een handelskolonie, een zogenaamd karum. Op deze plek zijn duizenden kleitabletten gevonden die in spijkerschrift zijn beschreven. Ze bevatten contracten, schulden en alledaagse handelstransacties. Deze tabletten behoren tot de oudste schriftelijke documenten die in Anatolie zijn gevonden en geven een concreet beeld van het handelsleven in die tijd. De vindplaats is een tell, een heuvel die door eeuwenlange bewoning is ontstaan, en opgravingen lopen nog steeds door.
Odunpazarı is de historische wijk van Eskişehir, waar kleurrijke Ottomaanse houten huizen langs smalle straatjes staan. Lokale ambachtslieden werken in kleine winkels en werkplaatsen tussen de gebouwen, waar keramiek, textiel en handgemaakte spullen te koop zijn. Door deze straten lopen voelt als een terugkeer naar het dagelijkse leven uit de Ottomaanse tijd, op een menselijke schaal die uitnodigt om rustig te wandelen.
Het rotsheliligtum van Yazılıkaya ligt vlak buiten de ruïnes van Hattuša, de oude hoofdstad van de Hettieten. Twee natuurlijke rotsruimten dienden als cultusplaats, met wanden vol lange processies van goden en godinnen die in de steen zijn uitgehouwen. De figuren dragen puntige mutsen en gewaden die typisch zijn voor de Hettitische kunst. Deze reliëfs dateren uit de 13e eeuw v.Chr. en laten zien hoe de Hettieten hun goddelijke wereld in steen vastlegden.
Wanneer u Centraal-Anatolië verkent, neem dan de tijd om te verdwalen in de steegjes van dorpen als Mustafapaşa of Belisırma. U zult ontdekken hoe mensen werkelijk leven te midden van deze oude landschappen, ver weg van de toeristische drukte. Deze plaatsen bieden een dieper begrip van de regio dan de grote locaties alleen.
