Carriage house, Koetshuis in de Petrus- en Paulusvesting, Sint-Petersburg, Rusland

Het Karetnik (koetshuis) in de Petrus-en-Paulusvesting is een eenlaags bakstenen gebouw uit 1846, vermoedelijk naar ontwerp van militair ingenieur A. G. Batorski. De gele gevels met witte details hebben een centrale doorrit, geflankeerd door gebosseerde risalieten en een driehoekig fronton met halfrond venster; elke vleugel heeft twee poorten met sluitstenen en rondboogvensters. Binnen waren een stal met zes standen, twee koetshuizen, een overdekte binnenplaats en een ijskelder.

Het in 1846 gebouwde koetsiershuis, vermoedelijk naar een ontwerp van militair ingenieur A. G. Batorsky, diende de Commandantsdienst met zes stallen, twee koetshuizen, een overdekte binnenplaats en een ijskelder. Na 1917 behield het zijn functie als stallen en pakhuizen van het Militair District Leningrad. In de Grote Vaderlandse Oorlog trof een vliegtuigbom het gebouw en veroorzaakte brand; in de jaren 1950 werd alleen het dak vervangen. Het gebouw ging in 1994 over naar het Staatsmuseum voor de Geschiedenis van Sint-Petersburg en werd in 2002-2003 gerestaureerd.

Het gebouw heette officieel Dienstgebouw van de Commandantsafdeling, maar werd altijd Karetnik genoemd naar zijn functie. Na 1917 behield het zijn stallen onder het Militair District Leningrad, en van 1994 tot 2002 huisvestte een deel een openbaar toilet terwijl de rest leeg stond.

Het gebouw staat tussen het Narysjkin-bastion en het Commandantenhuis, Petropavlovskaya krepost 3, letter P. De poortdoorgang opent in het midden van de westgevel, met twee poortopeningen in elke vleugel. De bakstenen muren zijn gepleisterd en geel geschilderd met witte details; de plint en de stoepstappen zijn met kalksteen bekleed.

De officiële naam van het gebouw was „gebouw van de diensten van het commandantsdepartement”; „karetnik” was slechts de gangbare bijnaam. Vanaf 1994 behoorde het toe aan het Staatsmuseum voor de Geschiedenis van Sint-Petersburg, maar tot begin 2002 huisvestte een deel een openbaar toilet terwijl de rest leegstond. In 2002-2003 volgde een grondige restauratie, gefinancierd uit de staatsbegroting om het voor museumdoeleinden geschikt te maken.