Boyarskaya Pisanitsa, Archeologische vindplaats in district Bogradsky, Rusland.

Boyarskaya Pisanitsa bestaat uit twee groepen petrogliefen, de Kleine en Grote Boyarskaya-pisanitsa, in het zuidwestelijke deel van de Boyary-bergkam, een lage rug langs de linkeroever van de Jenisej. De Grote pisanitsa telt 151 afbeeldingen, waaronder 28 woningen, 22 herten, 24 menselijke figuren, 17 ketels en 6 ruiters; de Kleine heeft meer dan 40 afbeeldingen van woningen, antropomorfe wezens, herten, geiten en paarden.

De petrogliefen werden in 1904 ontdekt en bestudeerd door A. V. Adrianov. Ze worden gedateerd op de 7e–3e eeuw v.Chr. en toegeschreven aan de Tagar-cultuur, met overgangselementen uit de 2e–1e eeuw v.Chr. die verband houden met de Tashtyk-cultuur. In de jaren 1960–1970 onderzocht M. A. Devlet de site opnieuw en publiceerde het boek "Bolshaya Boyarskaya Pisanitsa".

De Chakassische naam van de bergkam, Poyar tag, betekent „heilige berg“. Al decennia discussiëren onderzoekers over de betekenis van de woningen: S. V. Kisseljov zag een echt dorp dat de overgang van veeteelt naar landbouw markeert, M. P. Grjaznov een „dorp van de voorouders“ met religieuze functie. De houten joerten zijn getekend in een techniek die de Chakassen nog steeds gebruiken.

De twee groepen petroglyfen liggen op de zuidwestelijke helling van de lage Boyary-rug, ongeveer 6 km ten oosten van het dorp Troitskoje in het district Bogradski, aan de linkerover van de Jenisej. De toegang loopt over onverharde paden, dus stevig schoeisel is aan te raden. In 2025 publiceerde het Instituut voor Archeologie en Etnografie van de Siberische afdeling van de Russische Academie van Wetenschappen een virtuele rondleiding langs de vindplaats.

De vindplaats bevat 28 verschillende afbeeldingen van huizen die tonen hoe mensen in deze regio leefden. Sommige tonen traditionele houten structuren, terwijl andere ronde tenten vertegenwoordigen die door nomadische groepen in Zuid-Siberië werden gebruikt.