Sveti Đurađ monastery, Servisch-orthodox klooster in district Timiș, Roemenië.

Sveti Đurađ is een Servisch-orthodox klooster met een kerk met een kruisvormige basis gekroond door een koepel. Het hele complex werd grotendeels in 1794 gebouwd en omvat woningen en dienstgebouwen naast de belangrijkste gebedsplaats.

Volgens de overlevering zou het klooster dateren uit de iconoclastische tijd, onder keizerin Irene, eind 8e eeuw, maar waarschijnlijk is het middeleeuws. Een in 1793 gevonden altaarplaat vermeldt dat de Servische despoot Jovan Branković het in 1485 van de grond af opnieuw opbouwde. Na 1944 diende het als kazerne, daarna als kantoor van de landbouwcoöperatie en als voeropslag, en pas na 1990 werd het weer klooster.

Het klooster is genoemd naar Sint-George, wat de diepe verering van deze figuur in de Servisch-orthodoxe traditie weerspiegelt. Het iconostasis toont werk van lokale kunstenaars uit de 18e eeuw, wat een belangrijk onderdeel van de Servische barokkunst in de regio vertegenwoordigt.

Het klooster ligt in Mânăstire, op de rechteroever van de Bârzava, langs de weg Vršac–Timișoara, ongeveer 20 km van de Servische grens. De kerk en de monnikscellen staan als twee afzonderlijke historische monumenten geregistreerd; zoek ter plaatse naar beide vermeldingen. De diensten worden in het Servisch en Kerkslavisch gehouden; de laatste bewoonster, zuster Evgenija, overleed in 2020, waardoor de gebouwen niet altijd open zijn.

De meest onverwachte reliek van het klooster is een stuk van de keten waarmee Sint-Petrus vastgebonden was, bewaard naast een fragment van de schedel van Sint-Joris dat Đorđe Branković in de 15e eeuw hierheen bracht. Dat fragment verklaart waarom de stichting van de Branković's de naam van Joris draagt.