Longfellow Bridge

De Longfellow Bridge verbindt Boston en Cambridge over de Charles River met een lengte van 539 meter en tien gemetselde pijlers die de stalen bogen dragen. Haar vier torens met neoromaanse versieringen bepalen het uiterlijk en maken haar zichtbaar ver langs de rivieroever.

De bouw begon in 1900 ter vervanging van de West Boston Bridge uit 1793 en eindigde in 1906 met de opening voor trams en voertuigen. De structuur ontwikkelde zich tot een belangrijke verbinding voor het stadsvervoer toen de metrolijn later werd toegevoegd.

Sinds 1927 draagt de oversteek de naam van dichter Henry Wadsworth Longfellow, die de eerdere structuur regelmatig gebruikte bij bezoeken aan zijn toekomstige vrouw Fanny Appleton. De torens eren dit romantische verleden en verbinden het dagelijks verkeer met de herinnering aan een persoonlijk verhaal.

De oversteek biedt gescheiden paden voor voetgangers en fietsers aan beide zijden, terwijl auto's en treinen het centrale gedeelte gebruiken. Het uitzicht over de rivier geniet je het best vanaf het voetpad, vooral tijdens de vroege ochtenduren of tegen zonsondergang.

De centrale torens dragen gebeeldhouwde boegpunten van Vikingschepen, die verwijzen naar een vermoedelijke reis van Leif Eriksson in het jaar 1000 over de Charles River. Deze details zijn beter te zien vanaf het water dan vanaf de looppaden en weerspiegelen de historische verbeelding van de bouwers.