Monks Mound, Ceremoniële grafheuvel in Madison County, Verenigde Staten

Monks Mound is een aarden platform in Madison County, Illinois, dat het centrum vormt van de archeologische vindplaats Cahokia. De structuur strekt zich uit over een oppervlakte van ongeveer 5,7 hectare en rijst circa 30 meter boven het omringende land uit.

Bouwers uit de Mississippi-cultuur begonnen de bouw in de 9e eeuw en breidden de structuur in verschillende fasen uit tot in de 13e eeuw. De nederzetting Cahokia verloor haar bevolking tussen 1250 en 1350 en werd verlaten, waarbij de redenen voor de neergang nog worden onderzocht.

De naam van de heuvel komt van Franse trappistenmonniken die zich van 1809 tot 1813 op een kleinere naburige heuvel vestigden en op de terrassen tarwe en tuinbouwgewassen verbouwden. Henry Brackenridge, die de plek in 1813 bezocht, publiceerde de eerste uitvoerige beschrijving en noemde de heuvel naar hen. De Illiniwek-gemeenschap die werd bediend door de River L'Abbe-missie op de zuidelijke terras, moest rond 1752 vertrekken.

Twee rechte trappen zijn in de grasbegroeide voorzijde ingelaten: de langere stijgt van linksonder op, de kortere ligt hoger en verder naar rechts; beide leiden naar de vlakke top. Het oppervlak is ongelijk gras zonder bouwwerken, inscripties of borden, en de heuvel rijst op uit een vlak gazon.

De basisoppervlakte overtreft die van de Grote Piramide van Gizeh, waardoor deze constructie het grootste precolumbiaanse grondwerk van Noord-Amerika is qua oppervlakte. Archeologen schatten dat de bouw ongeveer 15 miljoen manden aarde vergde die met de hand werden gedragen.