Stenen i Grönan dal, Rotsformatie in Jämtland, Zweden

Stenen i Grönan dal is een kegelvormig steenblok van ongeveer een meter hoog op een open bergheide bij het Skurdalssjön, ongeveer vijf kilometer ten noorden van Storlien bij de Zweeds-Noorse grens. Hij heeft geen runen, maar een verticale lijn die door minstens vier horizontale lijnen wordt gekruist, met vele kleine streepjes ertussen, en is bedekt met persoonlijke initialen en bomärken, grotendeels zeventiende-eeuwse graffiti.

De steen wordt vermeld in middeleeuwse geschriften van Olaus Magnus en later door Olof Rudbeck en Abraham Hülphers, al is zijn leeftijd onbekend. Erik Dahlbergh nam hem op in Suecia antiqua et hodierna (gedrukt in 1716) als enige onderwerp uit Jämtland in dat werk, boven de runensteen van Frösön en de kerk van Brunflo. In 1612 verbond Johannes Messenius als eerste de steen in Jämtland met het profetiegedicht, waarvan oudere Deense varianten bekend zijn.

De steen is verbonden met een wijdverbreide profetie op rijm: zolang de steen in het Grönan dal staat, blijft het land bestaan; wanneer hij valt, is het einde nabij. De tekst is voor het eerst overgeleverd bij Jesper Marci, superintendent van Mariestad, en lijkt op een Deense inscriptie die al in 1502 bekend was. In 1612 legde Johannes Messenius als eerste het verband tussen de steen in Jämtland en het gedicht.

De steen staat op open bergheide bij het Skurdalssjön, ongeveer vijf kilometer ten noorden van Storlien, dicht bij grenspaal Skurdalsröset 161 en de Zweeds-Noorse grens. Een oud pad voert erlangs richting de pas bij Skurdalsporten, en de pelgrimsroute van Sint-Olav loopt hier sinds de 11e eeuw. Draag schoeisel voor kale, winderige heide.

Vroeger vereiste het bereiken van deze rots een reis van drie dagen vanuit Frösön, wat de afgelegen ligging benadrukt. Vandaag is het gemakkelijk om deze extreme afstand te onderschatten wanneer men via moderne paden aankomt.