Grängesberg mines, Mijnbouwmuseum en industrieel erfgoed in Grängesberg, Zweden.

Deze mijnwerksplaats heeft ondergrondse gangen, historische industriële gebouwen en tentoonstellingsruimtes met apparatuur en gereedschappen gebruikt voor het winnen van erts. Het complex strekt zich uit over meerdere gebieden die laten zien hoe mijnbouwoperaties werkten en welke technieken in verschillende perioden werden gebruikt.

In Grängesberg werd vanaf de 16e eeuw ijzererts gewonnen tot de mijn in 1989 sloot; daarmee was het de op twee na grootste ijzerertsmijn van Zweden. In 1893 leverde een waterkrachtcentrale in Hällsjön, 15 km verderop, wisselstroom aan de mijnen – de eerste commerciële langeafstandstransmissie van wisselstroom ter wereld. Begin jaren 1970 werd jaarlijks tot vier miljoen ton gedolven voordat de productie afnam.

In de oude mijngebouwen zitten nu het filmarchief Filmarkivet i Grängesberg, het mijnbouwcentrum Mojsen Gruvcentrum en kunsttentoonstellingen in het voormalige machinehuis. Het terrein hoort bij Ekomuseum Bergslagen, en het gereconstrueerde waterrad Lombergshjulet herinnert aan de raderen die vroeger de pompen aandreven.

Het mijngebied ligt in Grängesberg, 16 km ten zuidzuidwesten van Ludvika, en maakt deel uit van het Ecomuseum Bergslagen. In verschillende oude gebouwen zijn nu het Filmarkivet i Grängesberg, het Mojsen Gruvcentrum en kunsttentoonstellingen in het voormalige machinehuis gevestigd, zodat binnenstops te combineren zijn met een wandeling door het mijnlandschap. De laatste ertstrein vertrok in januari 1990 naar Oxelösund.

De ertsafzetting hier was rijk en opmerkelijk consistent in samenstelling, wat het bijzonder waardevol maakte voor grootschalige productie. Deze kwaliteit hielp de mijn meer dan een eeuw winstgevend en operationeel te blijven.