Vårfruberga Abbey, Cisterciënzer kloosterruïnes in Strängnäs, Zweden

De abdij van Vårfruberga is een ruïne van een cisterciënzerinnenklooster bij de boerderij Kungsberg, ongeveer 10 km ten noordwesten van Strängnäs. De overgebleven fundamenten van grijze steen tonen nog de oorspronkelijke kamerindeling, en delen van de muren zijn bewaard. De kerk was een driebeukig gebouw met een kort transept en een lage muur die het gedeelte van de nonnen scheidde van dat van de leken.

In de 12e eeuw bestond er een benedictinessenklooster, maar de exacte locatie is onzeker; opgravingen in 1991-92 vonden een middeleeuwse versterking bij het water, mogelijk de reden dat de nonnen naar de kerk van Fogdö verhuisden, waar het klooster vanaf 1233 is gedocumenteerd. In 1252 bezegelden Birger Jarl en zijn zoon Valdemar een beschermingsbrief voor de abdij van Fogdö, bewaard in het Riksarkivet. De nonnen verhuisden naar Kungsberg en betrokken in 1289 nieuwe cisterciënzergebouwen, toen de naam veranderde in Vårfruberga, een dochterklooster van Julita. Gustaaf Wasa ontbond de abdij in 1527 en gebruikte de stenen voor kasteel Gripsholm.

De naam Vårfruberga betekent „Berg van Onze-Lieve-Vrouw“, aangenomen toen de nonnen in 1289 naar Kungsberg verhuisden. De abdijkerk werd gebouwd als een Latijns kruis met drie beuken en een kort dwarsschip, en een lage muur dwars over het schip scheidde de nonnen van de leken. De voormalige kloosterkerk wordt soms nog gebruikt voor openluchtdiensten.

De ruïne ligt bij Kungsbergs kungsgård, ongeveer 10 km ten noordwesten van Strängnäs in de parochie Fogdö. De lage funderingsmuren van grijze steen tonen de oorspronkelijke kamerindeling; de vroegere abdijkerk wordt soms gebruikt voor openluchtdiensten. De grond is ongelijk, dus stevige schoenen zijn aan te raden.

De opgravingen van 1991–92 vonden sporen van een middeleeuwse versterking op een hoogte bij het water, wat kan verklaren waarom de benedictinessen hun eerste plek verlieten: daar werd vermoedelijk het fort gebouwd. Het waren nonnen, geen monniken, en de vesting was een apart bouwwerk, geen deel van de abdij.