Köping–Uttersberg–Riddarhyttan Railway, Museum voor werkend leven en spoorlijn in Köping, Zweden

De Köping-Uttersberg-Riddarhyttan-spoorweg is een smalspoorlijn met een ongebruikelijke spoorbreedte van 1093 millimeter die industriesteden in centraal Zweden verbindt. De ongeveer 46 kilometer lange route loopt door een gebied met een erfenis van mijnbouw en manufactuur, met een voormalig machinehuis in Riddarhyttan dat nu als café en informatiepunt over spoorwegoperaties dient.

Het eerste traject tussen Köping en Uttersberg opende op 1 juni 1866 voor algemeen verkeer, na een voorlopige goederendienst in 1864; het kostte 955.000 kronen, met een staatslening van 500.000 kronen. De lijn Uttersberg–Riddarhyttan opende op 1 augustus 1880, gebouwd door Riddarhytte AB voor 274.600 kronen. Köping–Uttersbergs Järnvägsaktiebolag kocht deze op 1 januari 1911 en vormde de spoorweg Köping–Uttersberg–Riddarhyttan. De Zweedse staat verwierf de lijn op 25 januari 1952 voor 638.000 kronen; het personenvervoer eindigde op 1 september 1952 en het goederenvervoer duurde tot 1968.

De naam van de lijn verbindt Köping, Uttersberg en Riddarhyttan, de industriesteden die zij bediende. De spoorwijdte van 1.093 mm zou elders alleen hebben bestaan op de kleine industriële spoorlijn in Lisjö, gemeente Surahammar. De drie locomotieven die Munktells Mekaniska Verkstad in 1864 en 1865 op die wijdte leverde, bleven behouden en het spoor werd eraan aangepast.

Het gebouw van het eerste station van Köping, op de westelijke oever van de Köpingsån bij de haven, bestaat nog en de huidige locomotiefloods staat ernaast. De lijn werd verlengd tot de in 1897 gebouwde smelterij van Karmansbo, ongeveer 500 m van het station. De ijzerfabriek van Kohlswa kreeg pas in 1938 een directe spooraansluiting, via een twee kilometer lang zijspoor vanaf Guttsta.

De spoorwijdte van 1.093 mm ontstond door een bestelfout: de werkplaats van Munktell leverde drie locomotieven op 1.093 mm in plaats van de geplande 1.067 mm, en één rail naar buiten verplaatsen op de halfvoltooide lijn was goedkoper dan de machines en zo'n 40 wagens omsporen. Dezelfde spoorwijdte zou elders alleen hebben bestaan op de kleine industriespoorlijn van Lisjö in Surahammar.