Stora Alvaret, Kalksteenvlakte in Zuid-Öland, Zweden

Stora Alvaret is een vlakke, boomloze kalksteenterras in zuidelijk Öland, ongeveer 40 km lang en tot 10 km breed, met meer dan 260 km² oppervlak. De ordovicische kalksteen, zo'n 500 miljoen jaar geleden gevormd, ligt bloot of onder een bodemlaag van hooguit twee centimeter. Verspreid staan dwergachtige bomen, en lage droogstenen muren van grijze en bruine kalksteenblokken met een getande bovenrand doorkruisen de vlakte.

Mensen hebben deze vlakte sinds het Stenen Tijdperk bewoond en hebben sporen achtergelaten die archeologen vandaag nog steeds ontdekken. De bevolking nam merkbaar toe tijdens het Bronzen Tijdperk, met gemeenschappen die zich aan het bijzondere terrein aanpasten en het op verschillende manieren gebruikten.

Begrazing vormt Stora Alvaret al eeuwen: schapen houden de dunne bodem open en beletten dat struiken oprukken, en hun aantal is beperkt omdat de bodemlaag slechts enkele centimeters dik is. De vlakte trok lang kunstenaars aan — Albert Theodor Gellerstedt, Nils Kreuger en Arthur Percy schilderden haar — en in 2003 stond ze op Zweedse postzegels.

Gemarkeerde paden en informatiecentra helpen bezoekers het terrein te verkennen en te begrijpen. Parkeerplaatsen bevinden zich in de buurt van belangrijke punten, waardoor het gemakkelijk is om verschillende delen van dit uitgebreide landschap te bereiken.

De bodem is op zijn diepst maar twee centimeter dik, toch overleven planten waar de kalksteen blootligt. Linnaeus bezocht de plek in 1741 en noteerde dat sommige soorten juist op de droogste en schraalste delen van de alvar gedijen. Eind jaren negentig werden goudvissen aangetroffen in een poel, een ingevoerde soort die niemand had verwacht.