Jebel Moya, Archeologische vindplaats in Gezira, Sudan

Jebel Moya is een granieten massief van heuvels die door ruggen en dalen met elkaar verbonden zijn, in de zuidelijke Gezira-vlakte in Soedan, ongeveer 250 km ten zuidzuidoosten van Khartoem. De archeologische vindplaats ligt in het noordoostelijkste dal en beslaat circa 104.000 m². De door een aquifer gevoede bronnen maakten het een zoetwaterbron in een vlakte zonder permanent oppervlaktewater.

De opgravingen begonnen op 29 januari 1911 onder Henry Wellcome en liepen vier seizoenen door tot april 1914, toen de Eerste Wereldoorlog er een einde aan maakte; Wellcome stierf in 1936. Het eerste officiële rapport verscheen in 1949, geschreven door Frank Addison voor het Wellcome Trust, en het osteologische onderzoek volgde in 1955. De overstroming van het depot in Dartford in 1928 en slechte opslag hadden al veel materiaal vernietigd.

De naam Jebel Moya duidt een granieten massief aan waarvan het noordoostelijkste dal de begraafplaats bevat. Van de 2.883 gemelde graven bevatten 25 dierbegravingen en sommige kuilen alleen aardewerk, zonder menselijk lichaam. De site ligt in de zuidelijke Gezira-vlakte, ongeveer 250 km ten zuidzuidoosten van Khartoem.

De site ligt in de zuidelijke Gezira-vlakte, ongeveer 250 km ten zuidzuidoosten van Khartoem, in het noordoostelijkste dal van een granieten massief. Rond de rotsontsluitingen stijgt zoet water uit de aquifer van het basement naar de oppervlakte, zodat het gebied niet volledig waterloos is. Het opgegraven areaal beslaat ongeveer een vijfde van de 10,4 hectare grote site.

De granieten heuvels van het Jebel Moya-massief doorbreken de zandsteenformatie van de Gezira-vlakte, en het onderliggende basement bevat een aquifer die door de Blauwe en Witte Nijl wordt gevoed. Zoet water komt rond zulke ontsluitingen aan de oppervlakte, waardoor de plek een betrouwbare waterbron was in een vlakte zonder permanent oppervlaktewater en hielp de kuddes te onderhouden.